Langs de Zeeuwse dijken steeg het water in de nacht van donderdag op vrijdag naar 3.99 meter boven NAP. Het hoogste peil sinds de watersnoodramp in 1953. Dat was trouwens een behoorlijke verrassing, Rijkswaterstaat had berekend dat het water niet verder zou stijgen dan 3.72 meter boven NAP. Het hoge water werd veroorzaakt door een combinatie westerstorm en springtij. Een zelfde samenloop van omstandigheden zorgde in 1953 voor de watersnoodramp als was de wind toen meer noordwest. Dichterbij huis steeg het water in Delfzijl tot 4.82 meter boven NAP, een halve meter meer dan berekend werd. Na deze niet kloppende berekeningen zal er ongetwijfeld hard worden gewerkt aan verfijning van de techniek want we leven in een wereld waarin alles gecontroleerd en voorspeld moet kunnen worden. Onverwachte omstandigheden en situaties lijken ten koste van alles voorkomen te moeten worden en kunnen niet zonder gevolgen blijven alsof er iemand gefaald heeft. Steeds wordt er gestreefd naar perfectie en beheersbaarheid.
Beheersbaarheid geeft een gevoel van controle en veiligheid. Echter, we zijn volledig doorgeslagen in de hang naar controle. Daarbij is volledige controle een illusie en zouden we beter onderwezen kunnen worden in acceptatie van die waarheid en weer leren zelfredzaam te worden zodat we weten hoe we moeten handelen om ons in veiligheid te stellen of te voelen. Een veiligheid creëren waarin we zelf een rol spelen en niet slechts doen wat een bepaalde groep mensen al dan niet zegt. Naast een bepaalde charme die het heeft om als kind 5 km tegen de wind in te lopen omdat fietsen onmogelijk is door de harde wind of gierende sneeuwval leert het wel overleven.
Bij sneeuw horen files, gladheid en allerlei overlast en dus vertragingen, maar ook de keuze zelf te bepalen hoe je daar het beste in kunt handelen en of je al dan niet de weg op gaat. Je leert door ervaring, daarom kunnen we nu maatregelen nemen om een ramp als in 1953 te voorkomen. Zullen we nog weten hoe te handelen wanneer we echt voor moeilijke en onverwachte situaties komen te staan? Het lijkt er op dat de zelfredzaamheid van de mens als zodanig niet al te serieus meer wordt genomen. Niet het KNMI of Rijkswaterstaat of wie dan ook zou moeten bepalen of je de weg op gaat bij sneeuw, maar jouw wijsheid en gezonde verstand hoewel het natuurlijk allemaal heel makkelijk is als er een klein groepje mensen voor je denkt.
Een dreigende storm leidt tot code rood en legt het land lam. Scholen gaan sluiten, treinen en bussen blijven in de garage en werknemers worden verzocht eerder naar huis te gaan. Het nieuws gaat de hele dag over de zware storm die door de media gehypt wordt en overal staan camera- en tvploegen. Nieuws te brengen maar vooral nieuws te maken. Journalisten krijgen een spoedcursus creativiteit. Want de mensen in Delfzijl hadden niets nieuws te melden. Die zijn gewend dat het water zo af en toe de kades op stroomt.
Vroeger stormde het ook wel eens en we weten dat er dan soms bomen sneuvelen en er pannen van het dak kunnen waaien. Maar het allerbelangrijkste is misschien wel dat deze manier leidt tot gemakzucht en afhankelijkheid, onbewustheid en het op een bepaalde manier ontkennen van eigen verantwoordelijkheid wat misschien wel een van de belangrijkste oorzaken is van de grote mondiale problemen zoals vervuiling en opwarming en dus de grootste zorg voor nu en de toekomst.
Beheersbaarheid geeft een gevoel van controle en veiligheid. Echter, we zijn volledig doorgeslagen in de hang naar controle. Daarbij is volledige controle een illusie en zouden we beter onderwezen kunnen worden in acceptatie van die waarheid en weer leren zelfredzaam te worden zodat we weten hoe we moeten handelen om ons in veiligheid te stellen of te voelen. Een veiligheid creëren waarin we zelf een rol spelen en niet slechts doen wat een bepaalde groep mensen al dan niet zegt. Naast een bepaalde charme die het heeft om als kind 5 km tegen de wind in te lopen omdat fietsen onmogelijk is door de harde wind of gierende sneeuwval leert het wel overleven.
Bij sneeuw horen files, gladheid en allerlei overlast en dus vertragingen, maar ook de keuze zelf te bepalen hoe je daar het beste in kunt handelen en of je al dan niet de weg op gaat. Je leert door ervaring, daarom kunnen we nu maatregelen nemen om een ramp als in 1953 te voorkomen. Zullen we nog weten hoe te handelen wanneer we echt voor moeilijke en onverwachte situaties komen te staan? Het lijkt er op dat de zelfredzaamheid van de mens als zodanig niet al te serieus meer wordt genomen. Niet het KNMI of Rijkswaterstaat of wie dan ook zou moeten bepalen of je de weg op gaat bij sneeuw, maar jouw wijsheid en gezonde verstand hoewel het natuurlijk allemaal heel makkelijk is als er een klein groepje mensen voor je denkt.
Een dreigende storm leidt tot code rood en legt het land lam. Scholen gaan sluiten, treinen en bussen blijven in de garage en werknemers worden verzocht eerder naar huis te gaan. Het nieuws gaat de hele dag over de zware storm die door de media gehypt wordt en overal staan camera- en tvploegen. Nieuws te brengen maar vooral nieuws te maken. Journalisten krijgen een spoedcursus creativiteit. Want de mensen in Delfzijl hadden niets nieuws te melden. Die zijn gewend dat het water zo af en toe de kades op stroomt.
Vroeger stormde het ook wel eens en we weten dat er dan soms bomen sneuvelen en er pannen van het dak kunnen waaien. Maar het allerbelangrijkste is misschien wel dat deze manier leidt tot gemakzucht en afhankelijkheid, onbewustheid en het op een bepaalde manier ontkennen van eigen verantwoordelijkheid wat misschien wel een van de belangrijkste oorzaken is van de grote mondiale problemen zoals vervuiling en opwarming en dus de grootste zorg voor nu en de toekomst.
.