Het gaat hier gewoon om jongeren/kinderen die angstig zijn naar de toekomst, die sinds de vorige zomer vaststellen dat ze waarschijnlijk levend gaan gekookt worden, dat de mooie groene wereld zoals wij die hier nu kennen niet meer zal zijn, dat de grote mensen van nu, arrogant als ze zijn, er zich niks van aantrekken omdat het hun probleem niet is.
Kinderen staan er juist om bekend dat ze zorgeloos leven, tot ze vol gepompt worden met angst. Angst voor dingen die hun voorstellingsvermogen en begripsvermogen te boven gaat. Zoals kindertjes die met knikkende knieën bij de Sint komen omdat ze bang zijn gestraft te worden voor hun normale kindergedrag. Dat het aandoenlijk staat, zulke oneliners van onschuldige slachtoffers, geef ik toe. Kinderen voor je karretje spannen om een grootwereldse of politieke agenda kracht bij te zetten is gewoon morele uitbuiting.
Wat mij als kind wel allemaal niet verteld is waarvoor ik de buhne op ben gegaan..... Langs de deuren met handtekeningen, want er zijn enge mannen (die je op Siebert ook zag) die zeehondjes dood knuppelen voor bontjassen. Er zou geen zeehond meer over zijn dacht ik. Tien jaar later vloog ik langs de Razende Bol, liggen er honderden van die beesten gewoon te maffen vlak naast de haven van Den Helder. Zelfs op de Maasvlakte kom je die rakkers tegen tijdens het zonnen. Daarnaast lees je berichten dat de visstand afneemt door vreetgrage zeehonden in grote getalen. Het blijkt dus iets complexer te zijn dan ik dacht toen ik 10 was, maar ik stond daar wel aan die deur met bijna tranen in m'n ogen van de zeehondenmoord. En zo zijn er tig voorbeelden.
Een groene wereld die bruin wordt is totaal normaal 1000km vanaf de Benelux. Als je kind daar na een zomer met een hittegolf angstig van wordt, dan heb je je kind gewoon bang gemaakt. Droge perioden zijn van alle tijden, ook in de Benelux. Maanden 30+ is voor de meeste mensen op deze planeet net zo normaal als dat de lucht blauw is.
En die arrogante grote mensen? Dat waren precies de angstige kinderen die tegen kernwapens en honger in Afrika de straat op gingen. Ook die lieve kindertjes van nu zijn over 40 jaar 'arrogante' grote mensen die op hun eigen manier weer de wereld verpesten. Wellicht gooien ze niet met hun 300-miljoen hun afval gewoon dagelijks in de zee zoals in Indonesië. Wellicht spuiten ze de ozonlaag ook niet dood met hun haarspray. Wellicht hebben ze geen designtafel waarvoor een stuk regenwoud met een orangutang erin is omgezaagd. Maar er zal wel weer wat nieuws zijn dan, want comfortabel willen leven zit gewoon in de genen.