Het klinkt bot, maar ik heb andere prioriteiten. Samen met mijn moeder ben ik mantelzorger, want mijn vader heeft de ziekte ALS. Dat is zwaar. Ik ben tussendoor bezig met het opbouwen van een bestaan als freelance tekstschrijver en heb nog geen stabiel inkomen. Het ziet er positief uit, maar ik ben er nog lang niet. Dat zijn lastige zaken, helemaal omdat ik zelf autisme heb. Ik bezit zat vaardigheden, maar heb ook met bepaalde zaken moeite die voor anderen vanzelfsprekend zijn. Kortom: ik ben bezig met leven en focus me op menselijke, aardse zaken. Daar heb ik mijn handen vol aan. Dit lijkt OT, maar het is noodzakelijk om mijn punt te maken.
Je druk maken om je eigen leven, omdat dat al lastig zat is, geldt dat niet voor de meeste mensen? Je gezin, je werk, je kinderen, je gezondheid? Kortetermijndenken zit van nature in de mens.
Mijn visie: Zorg kunnen koesteren voor het milieu - en daarnaar leven - is in zeker opzicht een luxe die je ironisch genoeg zou kunnen vergelijken met een vliegvakantie. Je moet het je kunnen veroorloven. Je moet het kunnen. Nog iets anders: Er schuilt een enorme, pijnlijke ironie in al die klimaatacties. Namelijk dat ze veelal worden gehouden door mensen die nadrukkelijk profiteren van onze welvaart en ons systeem, het systeem dat mede ten grondslag ligt aan de opwarming. Voor het gemak en de tijdwinst ga ik even voorbij aan de nuance, maar veruit de meeste klimaatactivisten zijn opgegroeid in een gespreid bedje. Welvaart. Voorspoed. Al die scholieren... Ik juich klimaatacties toe, begrijp me niet verkeerd. Maar iedereen in de Westerse wereld is in zekere zin medeplichtig. Ik ook. Kijk eens naar de kunstgrepen die Greta Thunberg moest uithalen, zeilend de wereld over. Zou ze werkelijk nooit vliegen? Hmmm... Hoe lastig is het niet om het milieu te sparen?
Een andere vraag. Kunnen wij er iets aan doen, dat een klein plukje mensen op de wereld steenrijk is, relatief gezien, en die rijkdom wil vasthouden, terwijl de meeste andere mensen op aarde armer zijn? Zo arm, dat ze wel wat anders aan hun hoofd hebben dan zich druk maken om het klimaat? Dan telt alleen je kind, je eten, de volgende dag. Leven.
Een nadeel van mijn autisme is dat ik vaak diep, en ik bedoel héél diep, over zaken kan nadenken en vervolgens die zaken lastig kan loslaten. Ik heb de neiging alle info over bepaalde materie op te zuigen en daar dan, na lang nadenken, een visie of gedachte aan over te houden. Erg vermoeiend, maar mijn hersenen zijn nu eenmaal zo geprogrammeerd.
Zo heb ik intens nagedacht over de vraag of milieumaatregelen wel zin hebben. Wel als je het doet om je geweten te sussen. De aarde gaat naar de ****, maar dat ligt niet aan mij. Let wel: ik beweer niet dat milieumaatregelen volledig zinloos zijn. Natuurlijk heeft het zin, elke druppel op de gloeiende plaat is er één. Maar is het niet al veel te laat? Kan die zeespiegelstijging nog gestopt worden, voordat we een miljard mensen noodgedwongen moeten verhuizen naar hoger gelegen kustlijnen? Kunnen we de teloorgang van onze welvaart op de lange termijn nog stoppen? Kunnen we nog voorkomen dat door droogte en hitte grote gebieden onleefbaar worden? Een fundamentele vraag.
Wat, als alles wat we ten gunste van het milieu doen, onvoldoende is? Ik heb genoeg gelezen, wetenschappelijke materie, om te weten dat bepaalde processen langjarig van karakter zijn. Nu de uitstoot beperken, heeft pas in de toekomst effect.
Het meest zinvol zijn maatregelen die wereldomvattend zijn. Maar dat is een utopie. Het probleem is dat milieuproblematiek en het wereldwijde klimaat niet ophouden bij grenzen. Terwijl mensen per definitie binnen grenzen leven en hun leven op die grenzen hebben gebouwd.
Taal, geloof, locatie, huidskleur, alles is afgebakend. We strijden zelfs voor het behoud van de grenzen. Daarom kunnen milieumaatregelen alleen binnen grenzen gelden. De uitstoot van een land. Het bevorderen van elektrisch rijden per land. Niet effectief. Niet voor niets wil Denemarken nu Europees afdwingen dat auto's die rijden op fossiele brandstof per 2030 worden verboden. Dat zal ze niet lukken. Milieubesparende maatregelen doorvoeren kost enorm veel tijd. Tijd die we niet hebben.
Intussen hebben zo'n 4 miljard mensen niet eens de luxe om over een betere wereld na te denken. Mijn antwoord is gecompliceerd en veelomvattend, maar ik twijfel dus aan het nut op de lange termijn. Wat niet wil zeggen dat ik dus niets ten gunste van het milieu doe, ik denk alleen dat het te laat is.