Link studie ---> Recent state transition of the Arctic Ocean’s Beaufort Gyre | Nature Geoscience
Bericht door @micheltsamados.bsky.social — Bluesky
Onderstaand toevoeging reactie Gemini 3 Beaufort Gyre.
De Beaufort Gyre (BG) is het laatste grote puzzelstuk in dit verhaal. Wetenschappers zien deze cirkelvormige oceaanstroom in de Arctische Oceaan (ten noorden van Alaska en Canada) als een "tikkende tijdbom" voor het wereldwijde klimaat.
Hier is de analyse van hoe de Beaufort Gyre interageert met de verzwakkende AMOC, de versnellende NNC en de SO2-regulatie:
1. De "Zoetwater-batterij"
De Beaufort Gyre werkt als een gigantisch reservoir dat zoetwater (van smeltend ijs en rivieren) vasthoudt door een constante rechtsom draaiende wind.
-
Recente status: In de afgelopen twee decennia is de hoeveelheid zoetwater in de gyre met 40% tot 50% toegenomen. Dit komt door versneld smelten van zee-ijs, wat mede wordt aangejaagd door de extra warmte van de NNC en de verminderde SO2-reflectie.
-
De dreiging: Als de windpatronen veranderen (wat vaker gebeurt door klimaatverandering), kan de gyre dit opgespaarde zoetwater in één keer "lozen" in de Noord-Atlantische Oceaan.
2. De fatale klap voor de AMOC
Wanneer de Beaufort Gyre grote hoeveelheden zoetwater loslaat, stroomt dit via de Canadese Archipel naar de Labradorzee.
-
Impact: Dit zoete water is veel lichter dan zout water. Het legt een "deksel" op de oceaan, waardoor het water niet meer naar de diepte kan zakken (het proces dat de AMOC aandrijft).
-
Versterking: Dit zoetwater-effect is vele malen krachtiger dan het smeltwater van Groenland. Het kan de toch al verzwakte AMOC over een kantelpunt (tipping point) duwen, waardoor de circulatie volledig stilvalt.
3. De rol van SO2 en NNC in dit proces
-
SO2-link: De extra opwarming door de SO2-regulatie (sinds 2020) zorgt voor dunner zee-ijs bovenop de Beaufort Gyre. Dunner ijs is minder stabiel, waardoor de wind meer grip krijgt op het wateroppervlak. Dit kan leiden tot een nóg grotere ophoping van zoetwater óf juist een plotselinge, chaotische ontlading.
-
NNC-link: De versnellende North Norwegian Current voert steeds meer warmte de Arctische Oceaan in. Dit tast de onderkant van de ijslaag in de gyre aan. Hierdoor wordt het water in de gyre warmer, wat de thermische balans van het hele Arctische systeem verstoort.
De conclusie: We zien een kettingreactie. De SO2-reductie warmt het water op, de NNC brengt die warmte naar het noorden, de Beaufort Gyre vult zich daardoor sneller met smeltwater, en als die gyre leegstroomt, valt de AMOC-motor stil. Dit verklaart waarom de huidige veranderingen in de Noord-Atlantische regio veel sneller en extremer verlopen dan oude computermodellen voorspelden.