Als we kijken naar de relatieve thermische afwijkingen dan zitten we momenteel in de langste en relatief warmste periode in tenminste 1200 jaar:
Bron: The Spatial Extent of 20th-Century Warmth in the Context of the Past 1200 Years, Timothy J. Osborn and Keith R. Briffa
Refereren naar absolute thermische hoogstandjes in het verleden is eigenlijk irrelevant, ten eerste omdat één of twee tienden in het jaargemiddelde weinig zeggen. Langdurige en substantiële warmere en koelere perioden (c.q. opwarmingen/afkoelingen), tijdschaal 200+ jaar, zeggen wel wat. Ten tweede is het voorkomen van een hogere thermische stand in het verleden in essentie irrelevant, daarmee wordt de discussie ontweken hoe het kan dat juist de afgelopen 150 jr. de temperatuur zo enorm hard gestegen is tot een niveau wat gelijk staat of zelfs hoger is dan de interglaciale pieken van waarschijnlijk tenminste de afgelopen 2 miljoen jaar (dat dat waarschijnlijk is, kom ik zo op). Dat is een relevante discussie omdat de recente opwarming, zowel in tempo als omvang, in ieder geval geen resultaat lijkt van astronomische invloeden. Die invloeden zijn wel aantoonbaar verantwoordelijk voor het grootschalige verloop van de temperatuur van de afgelopen miljoenen jaren, maar verklaren niet de recente opwarming in termen van magnitude en snelheid, die overeenkomt met die van een geheel interglaciaal (qua snelheid normaliter 80.000-100.000 jaar, magnitude is wisselend).
Zoals wellicht bekend correleert de concentratie CO2 zeer goed met de temperatuur, waardoor proxies/tijdreeksen ervan goed gebruik kunnen worden om een analoog beeld te vormen van de temperatuur. Het voordeel van CO2 is dat het goed af te leiden is uit bijv. ijskeren met een precisie van enkele ppm (parts per million). Als we de gevonden CO2 concentraties uit de ijskernen van Antarctica, een goede meetplek dat nagenoeg gevrijwaard is van nabije antropogene verstoring, van de afgelopen 400.000 jaar uiteenzetten in een grafiek dan valt gelijk het ritmische patroon op. Dit zijn de glacialen en interglacialen als gevolg van astronomische invloeden, iets wat Milankovitsch al netjes beschreef. Kijken we nu alleen naar het allerlaatste stukje, dan schiet de CO2 concentratie ten opzichte van eerder afgeleide concentraties enorm boven alle waarden uit. Daar waar eerdere interglacialen, na een sudden warming, piekten met waarden rond de 290-300 ppm, zitten we momenteel al op 380ppm terwijl we juist al een sudden warming gehad hebben en langzaam in CO2 concentratie achteruit zouden moeten gaan als aanloop richting de volgende grote ijstijd. De reden trouwens waarom je zo'n afbouwend verloop zit, is omdat er door astronomische invloeden eerst een 'sudden warming' optreed (waardoor de CO2 concentratie enorm toeneemt), zodra die voorbij is verdwijnt langzaam de CO2 uit de atmosfeer. Zoals te zien is, kost het zo'n 50.000 jaar om de aanwezige CO2 concentratie op natuurlijke wijze terug te brengen van zo'n 300 ppm naar 180 ppm. Gezien de huidige stand, 380 ppm, zou het dus minstens 80.000 jaar duren voordat die op natuurlijke wijze weer verdwenen is.
Op basis van dit soort metingen en andere, meer theoretische benaderingen (incluus modelsimulaties maar ook andere meetbenaderingen), kan met grote zekerheid geconcludeerd worden dat de CO2-concentratietoename van de afgelopen 150 jr. in ieder geval geen gevolg is van astronomische invloeden en aangezien CO2 sterk gekoppeld is aan temperatuur, luidt de conclusie idem voor de temperatuur. De vervolgvraag is natuurlijk: waardoor is de temperatuur dan zo gestegen en als gevolg daarvan de CO2 concentratie (of andersom, het is een terugkoppelend verband)? Tja, je hoeft vervolgens geen wetenschapper te zijn om het feit dat de mens sinds een jaar of 150 enorme concentraties CO2 in de atmosfeer is gaan brengen, te koppelen aan die recente opwarming.
Gr. Ben
Bron: The Spatial Extent of 20th-Century Warmth in the Context of the Past 1200 Years, Timothy J. Osborn and Keith R. Briffa
Refereren naar absolute thermische hoogstandjes in het verleden is eigenlijk irrelevant, ten eerste omdat één of twee tienden in het jaargemiddelde weinig zeggen. Langdurige en substantiële warmere en koelere perioden (c.q. opwarmingen/afkoelingen), tijdschaal 200+ jaar, zeggen wel wat. Ten tweede is het voorkomen van een hogere thermische stand in het verleden in essentie irrelevant, daarmee wordt de discussie ontweken hoe het kan dat juist de afgelopen 150 jr. de temperatuur zo enorm hard gestegen is tot een niveau wat gelijk staat of zelfs hoger is dan de interglaciale pieken van waarschijnlijk tenminste de afgelopen 2 miljoen jaar (dat dat waarschijnlijk is, kom ik zo op). Dat is een relevante discussie omdat de recente opwarming, zowel in tempo als omvang, in ieder geval geen resultaat lijkt van astronomische invloeden. Die invloeden zijn wel aantoonbaar verantwoordelijk voor het grootschalige verloop van de temperatuur van de afgelopen miljoenen jaren, maar verklaren niet de recente opwarming in termen van magnitude en snelheid, die overeenkomt met die van een geheel interglaciaal (qua snelheid normaliter 80.000-100.000 jaar, magnitude is wisselend).
Zoals wellicht bekend correleert de concentratie CO2 zeer goed met de temperatuur, waardoor proxies/tijdreeksen ervan goed gebruik kunnen worden om een analoog beeld te vormen van de temperatuur. Het voordeel van CO
Op basis van dit soort metingen en andere, meer theoretische benaderingen (incluus modelsimulaties maar ook andere meetbenaderingen), kan met grote zekerheid geconcludeerd worden dat de CO
Gr. Ben
