Beste Ben,
Omdat berichten hier zo snel verdwijnen, plaats ik opnieuw een bericht met een quote van jou met een antwoord van mij.
Quote:
Er wordt behoorlijk langs elkaar heen gepraat. Johan bagatelliseerde volgens mij helemaal niets, maar plaatste enkel kanttekeningen bij de manier waarop de storm door de maatschappij en de media werd opgevat.
Inderdaad, storm is in Nederland een volkomen normaal verschijnsel (komt jaarlijks voor) en ook zware storm is nog betrekkelijk normaal (eens in de 5 jaar) of anders gezegd: allerminst een onbekend verschijnsel. Onze maatschappij lijkt echter zo snel te evolueren in een zelfingekeerde, wereldvreemde en luxegerichte samenleving dat volstrekt normale ,,impulsen'' ontaarden in werkelijke ontwrichtingen (maar dan vooral in betrekkelijke termen: hoofdzakelijk luxeontwrichtend noem ik het zelf). Een volkomen gebrek aan relativatie speelt hierin mede een rol.
Waar iedereen het volgens mij over eens is, is dat het KNMI terecht haar wettelijke verantwoordelijkheid heeft aangewendt om het volk te waarschuwen voor de naderende gevaarlijke weersomstandigheden. Dat gebeurde vroeger ook al en tegenwoordig ook. Ik durf zelfs te stellen dat het KNMI heden ten dage zelfs meer mogelijkheden tot zich heeft om het volk naar eigen inzicht op elk gegeven tijdstip te waarschuwen, in tegenstelling tot in 1953.
Gr. Ben
Beste Ben,
Johan bagatelliseert helemaal niets?
Ik citeer :
Het heeft eergisteren flink gewaaid. Sterker nog, het heeft aan de kust gestormd en boven land kwamen zeer zware windstoten voor.
Eigenlijk volstaat voor mij nu een Engelse uitdrukking: ,,So what"....vrij vertaald naar ,,nou en......??"
200 miljoen schade.... so what?
7 doden... so what?
beschadiging van de kustlijn .... so what?
Het heeft toch veel vaker gestormd? Ik herhaal het nog een keer : in 1953 dacht men ook zo.
So what?
En dan :
Nou en....?? Het KNMI vond het nodig een weeralarm uit te geven en ook andere instanties gaven ,,alarmen" uit.
Je kunt toch lezen, Ben. Alles gaat op één hoop, KNMI, media.
Wat betreft de media is er wel het een en ander op te merken. Ik heb dat al eerder gedaan.
De rest van je verhaal kan ik goed volgen. Maar dat luxe-ontwrichtend. Als ik niet naar mijn werk kan of te verstaan krijg dat de muziekschool gesloten is. Als het hele spoorwegnet plat ligt. Allemaal luxe? 7 doden, dat hoort er dan gewoon bij? Het punt is, dat waarschuwingen niet serieus genoeg genomen worden. Dat was in 1953 in hoge mate zo. Dat gebeurt bij de eerste mist van de herfst en de eerste sneeuw of opvriezing van de winter.
Nu zijn er nog steeds mensen die denken dat weeralarm iets voor watjes is.
Ik geef toe, ieder maakt zijn eigen afweging. Het idee om met de auto op pad te gaan op donderdagmiddag om 14.30 sprak me niet zo erg aan, maar ik vond het, mits met aangepast rijgedrag, wel verantwoord. Mijn vrouw vond dat eigenlijk niet. Waar trek je de grens? Is het weer- en verkeersalarm een nuttige factor hierin geweest? Ik ben daar nog niet uit.
Uiteindelijk koos ik, op aandringen van de familie toch maar voor de trein. Geen succes, maar ik werd op tijd, wachtend in een stilstaande trein, verlost door een telefoontje vanuit mijn werk dat de hele muziekschool er mee stopte en dat ik daarom thuis kon blijven.
Groet,
Cees
Omdat berichten hier zo snel verdwijnen, plaats ik opnieuw een bericht met een quote van jou met een antwoord van mij.
Quote:
Er wordt behoorlijk langs elkaar heen gepraat. Johan bagatelliseerde volgens mij helemaal niets, maar plaatste enkel kanttekeningen bij de manier waarop de storm door de maatschappij en de media werd opgevat.
Inderdaad, storm is in Nederland een volkomen normaal verschijnsel (komt jaarlijks voor) en ook zware storm is nog betrekkelijk normaal (eens in de 5 jaar) of anders gezegd: allerminst een onbekend verschijnsel. Onze maatschappij lijkt echter zo snel te evolueren in een zelfingekeerde, wereldvreemde en luxegerichte samenleving dat volstrekt normale ,,impulsen'' ontaarden in werkelijke ontwrichtingen (maar dan vooral in betrekkelijke termen: hoofdzakelijk luxeontwrichtend noem ik het zelf). Een volkomen gebrek aan relativatie speelt hierin mede een rol.
Waar iedereen het volgens mij over eens is, is dat het KNMI terecht haar wettelijke verantwoordelijkheid heeft aangewendt om het volk te waarschuwen voor de naderende gevaarlijke weersomstandigheden. Dat gebeurde vroeger ook al en tegenwoordig ook. Ik durf zelfs te stellen dat het KNMI heden ten dage zelfs meer mogelijkheden tot zich heeft om het volk naar eigen inzicht op elk gegeven tijdstip te waarschuwen, in tegenstelling tot in 1953.
Gr. Ben
Beste Ben,
Johan bagatelliseert helemaal niets?
Ik citeer :
Het heeft eergisteren flink gewaaid. Sterker nog, het heeft aan de kust gestormd en boven land kwamen zeer zware windstoten voor.
Eigenlijk volstaat voor mij nu een Engelse uitdrukking: ,,So what"....vrij vertaald naar ,,nou en......??"
200 miljoen schade.... so what?
7 doden... so what?
beschadiging van de kustlijn .... so what?
Het heeft toch veel vaker gestormd? Ik herhaal het nog een keer : in 1953 dacht men ook zo.
So what?
En dan :
Nou en....?? Het KNMI vond het nodig een weeralarm uit te geven en ook andere instanties gaven ,,alarmen" uit.
Je kunt toch lezen, Ben. Alles gaat op één hoop, KNMI, media.
Wat betreft de media is er wel het een en ander op te merken. Ik heb dat al eerder gedaan.
De rest van je verhaal kan ik goed volgen. Maar dat luxe-ontwrichtend. Als ik niet naar mijn werk kan of te verstaan krijg dat de muziekschool gesloten is. Als het hele spoorwegnet plat ligt. Allemaal luxe? 7 doden, dat hoort er dan gewoon bij? Het punt is, dat waarschuwingen niet serieus genoeg genomen worden. Dat was in 1953 in hoge mate zo. Dat gebeurt bij de eerste mist van de herfst en de eerste sneeuw of opvriezing van de winter.
Nu zijn er nog steeds mensen die denken dat weeralarm iets voor watjes is.
Ik geef toe, ieder maakt zijn eigen afweging. Het idee om met de auto op pad te gaan op donderdagmiddag om 14.30 sprak me niet zo erg aan, maar ik vond het, mits met aangepast rijgedrag, wel verantwoord. Mijn vrouw vond dat eigenlijk niet. Waar trek je de grens? Is het weer- en verkeersalarm een nuttige factor hierin geweest? Ik ben daar nog niet uit.
Uiteindelijk koos ik, op aandringen van de familie toch maar voor de trein. Geen succes, maar ik werd op tijd, wachtend in een stilstaande trein, verlost door een telefoontje vanuit mijn werk dat de hele muziekschool er mee stopte en dat ik daarom thuis kon blijven.
Groet,
Cees
Bericht laatst bijgewerkt: 21-01-2007 16:11
