De meeste CO2 wordt opgeslagen in oceanen waarbij fytoplankton een belangrijke rol speelt. In een grote delen van de oceaan is de bovenlaag te arm aan voedingstoffen voor deze plankton. Er zijn ideëen om die oceanen te bemesten van bovenaf (vluigtuig, schepen) om zo de groei van plankton te bevorderen en daarmee de opname van CO2.
Vanwege de enorme oppervlakte water kun je deze experimenten slechts incidentiëel toepassen en bovendien moet je beducht zijn voor kwalijke gevolgen op het ecosysteem. De effecten van La Nina, waarbij in de oostelijke Pacific veel voedselrijk water uit de diepte opborrelt, zijn veel groter als het gaat over planktongroei en CO2 opname.
Bossen zijn ook niet effectief genoeg maar dat maakt me niet zoveel uit. Bossen zijn zowiezo belangrijk voor de natuur. Misschien is het ook een optie met wervelinstalaties rond industriegebieden en steden CO2 uit de lucht te scheiden en die lucht in naburige bossen of landgebieden te blazen. CO2 is een tamelijk zwaar gas en kan dus door verschil van dichtheid worden gescheiden en zal zich nabij het aardoppervlak uitspreiden. Natuurlijk zal een groot deel weer verwaaien maar toch zou de CO2 concentraties in bossen zo kunstmatig kunnen verhogen zodat de bomen het ook sneller opnemen. Een ander nadeel is dat fotosynthese plaats vindt als de zon schijnt. Die zon verwarmt dan ook de aarde zodat de CO2-rijke lucht beter vertikaal mengt en weer verdwijnt in de vrije atmosfeer.
Een andere optie is om CO2 op te slaan in de zee. Een deel zal echter weer ontsnappen maar een ander deel verdwijnt naar de diepten waar het duizenden jaren wordt opgeslagen. Voorkeurplaatsen zijn nabij de afzink gebieden in de thermoholiene circulatie. De Noordzee is wat dat betreft nog niet eens zo gek omdat het water uit de Noordzee uiteindelijk tussen Schotland en Noorwegen door richting IJsland stroomt waar een belangrijk afzink zit.
Victor
Quote selectie