Het is mij een biet dat het ijs daar smelt. Ik kan alleen maar de illusie hebben dat als ik iets aan mijn consumeergedrag verander, er dan bij vrijwel alle mensen in belangrijke industriële gebieden een lampje gaat branden, of liever uit gaat dus. Die illusie heb ik niet.
Gelukkig heeft de natuur er wel een stokje voor gestoken. De mens is namelijk in staat om zich steeds bizarrer in de schulden weg te laten zinken.
Schulden moeten ooit afbetaald worden en niet van bijgedrukt geld. Overal ter wereld vergrijzing, dus minder nieuwe verse krachten om economieën te groeien. Wel groeiende spanningen wereldwijd en uiteindelijk WO III, nuclear en al, iedereen dood.
Dan een paar eeuw niks en dan herstelt de natuur zich weer.
Conclusie: de natuur is de lachende laatste en dus ook het Noordpoolijs.
( 362)
( 216)
( 176)
( 202)