Kans op blokkades 10 tot 25 dagen na fase 7 is drie maal hoger dan de klimatologische normaal, heb ik begrepen. Het signaal evolueert van een scandiblokkade rond dag 10 naar een meer algemene negatieve AO (hogedruk poolkap) rond dag 20.
Kans op nao + 10 tot 25 dagen na fase 3, waarbij het signaal evolueert van lagere geo's boven Groenland rond dag 10 naar klassieke Ijslandmoederdepressie met randstoringen op dag 20.
Los daarvan kan je inderdaad betwijfelen of dit voor ons weer op neushoogte enig nut heeft. Maar dan hoeven we ook ook nog niet enthousiast te worden van een scandiblokkade die op 120 uur in de kaarten staat. Of een stationaire sneeuwstoring van amper 50 km breed die op drie dagen vooruit in de modellen zit. Dat kan voor de winterliefhebber allemaal nog fout lopen.
Wat mij bij de MJO nu bezig houdt, is de vraag of modellen die signaal correct weten te vatten in hun langetermijnoutput. Als dit zo is, als modellen op het moment van een MJO fase 7 consistent een hoger blockingsignaal in de atlantische Oceaan rekenen op een termijn van tien to 20 dagen na die fase 7, dan zitten die modellen goed en hoeven wij zelfs niet naar die MJO te kijken; ik zou graag weten of dit werkelijk zo is. Soms zie je dat de ensembles gedurende een periode consistent een lager of hogere nao hebben berekend dan uiteindelijk is uitgekomen. Dit soort biassen zijn zeer interessant voor onderzoekers en modelontwikkelaars.
Tussen zekerheid en totale onzekerheid zit wat zoekende denkers het meeste boeit.
Persoonlijk vind ik die lange termijn onderzoeksresultaten zeer boeiend omdat ik er meer inzicht in het weer door krijg. Niet alleen het weer in Vlaanderen, maar ook meer algemeen het weer op onze aarde. En ik zoek graag naar lichtpuntjes omdat ik een hoopvolle mens ben. Hoop doet leven. Soms zelfs tegen beter weten in.
mvg,
Dieter