"en, indien de hele wereld mee doet, afwending van een te grote temperatuurstijging"
Is dat nu net niet waarom velen de hakken in het zand zetten? Omdát niet de hele wereld meedoet? Omdat de grote vervuilers alleen maar nog meer vervuilen? Landen als China, India en de VS stoten in slechts enkele dagen meer uit dan wij in lange tijd kunnen bezuinigen. Als de hele wereld mee zou doen, zou dat het draagvlak onmiddellijk heel groot maken. Denk dat niemand tegen een schonere wereld is. Maar dat gaat niet gebeuren, althans de komende decennia niet. China laat zich niet sturen en gaat nog honderden kolencentrales bouwen en in de US zal er eerst een totaal andere wind moeten gaan waaien. Voorlopig zullen onze bijdragen verdampen in het grote geheel maar zullen de lasten enorm zwaar gaan wegen. Hopen op gezond verstand tegen beter weten in.
Wat mij in deze discussie telkens weer opvalt, met name bij het argument : het is maar 0,000x%, is dat het begrip verantwoordelijkheid ontbreekt. Waarom? Kan je zeggen: ik laat plastic slingeren want dat is maar 0,00006% van de vervuiling in de wereld? Kan je zeggen: ik verspil energie, maar dat is niet erg want dat is maar... etc.
Wie deze vragen positief beantwoordt zal in de klimaatdiscussie alle maatregelen willen afhouden. Men grijpt dan graag ook nog eens naar de valse voorstelling van zaken dat maatregelen alleen maar veel geld kosten. Volksmennerij, of in moderne taal: populisme.
Het kernwoord, en tevens lastigste in deze kwestie, is: verantwoordelijkheid. De hele wereldbevolking, in verschillende mate naar afkomst en economisch niveau, heeft bijgedragen aan de situatie die is ontstaan. Het is onze gezamenlijke verantwoordelijkheid om dit aan te pakken. Juist als één van de rijkste landen, die geprofiteerd hebben van de fossiele energie, zullen we onze (gedeelde) verantwoordelijkheid moeten nemen. Het argument "hij doet ook niets" is vals, want daarmee wordt de verantwoordelijkheid ontkend. Tenzij je vindt dat een leven zonder verantwoordelijkheid acceptabel is. Is er dan nog een samenleving?
Dit gezamenlijk te doen is een gigantische opgave. Gebrek aan verantwoordelijkheidsbesef is het grootste struikelblok. Dat zal ook te maken hebben met de kwestie dat we met de genomen maatregelen niet direct effect zien. Een ander struikelblok is dat er nog steeds zand in de discussiemachine wordt gestrooid. (Wat naar mijn idee al 20 jaar gaande is, door grote vermeende financiële belangen) Nog steeds worden er leugens, misvattingen en loze meningen verspreid over de wetenschappelijke achtergrond van de AGW. Dat maakt het soms moeilijk om de urgentie over het voetlicht te krijgen.
Een laatste struikelblok is de onzekerheid die in de voorspellingen zit. Velen begrijpen niet dat deze onzekerheid geen ondermijning is van de wetenschap dat meer CO2 tot gevolg heeft dat meer energie gevangen wordt in de atmosfeer. En die energie kan niet verdwijnen en zal op het systeem effect hebben. Dat is al zo lang bekend dat je je afvraagt in welke tijd mensen leven die de zekerheid daarvan ontkennen.
Klimaatmodellen moeten berekenen in welke mate dit temperatuur, zeespiegel en weer gaan beïnvloeden. Is een helse klus. Er is geen zekerheid over de gemiddelde temperatuur over 50 jaar, noch over de hoogte van de zeespiegel. Dat laatste betekent ook dat het erger kan worden dan volgens het laatste IPCC-rapport wordt aangegeven. Juist het gedrag van het ijs is een onzekere factor met grote risico's, zoals in af en toe naar buiten komende studies wordt aangegeven. Natuurlijk (?) is 10 meter zeespiegelstijging niet aan de orde deze eeuw. Hoeveel dan wel? Geen zekerheid over de mate, wel over het feit dat de zeespiegel gaat stijgen. Zal het 40 cm zijn? Kan 1,5 meter ook? Wie kan dat uitsluiten? En die 10 meter. Ik zie geen reden waarom dat over 200 jaar uitgesloten zou zijn.
Is het niet zo, dat juist die bedreiging ( een soort Russische roulette als we niet oppassen) van de zeespiegelstijging ons land tot voortrekker zou moeten maken? Tot de krachtigste klimaatlobbyist van de wereld? Wijzelf hebben daar in mijn ogen alle belang bij.
Ik voel bij mijzelf geleidelijk meer pessimisme ontstaan over de mogelijkheden om het tij nog enigszins te keren. Laten we elkaar niet onnodig een moedeloosheid aanpraten. Dat levert per saldo niets op. Doen wat gedaan moet worden, anderen prikkelen om mee te doen en internationaal een positieve koers gaan volgen. Ik bewonder intussen de acties van de scholieren; er is nog hoop voor ons land. Er zijn genoeg initiatieven, er is genoeg technische kennis in ons land om aan innovaties mee te werken. Iedereen kan iets doen. Gratis is het niet, maar doemverhalen over 1000 miljard weggooien? Daar kan ik met mijn pet niet bij.
Groet,
Cees