Dit is al getest op een meer bij Barrow (4800 km2) en op vijvers in Minnesota. In 4 verschillende laagdiktes.
Het effect is enorm. Er is ook uitgebreid gekeken naar de levensduur, er is ook getest op eventuele effecten op dieren. Zoals invloed op ademhaling etc. Die effecten zijn er niet. Bovendien slijten ze snel als ze eenmaal in zoutwater terecht komen door frictie. Maar het is nog veel te vroeg om dit "veilig" te noemen. Maar die tests zijn dus al wel gedaan.
Verder zijn ze in modellen gestopt waarbij de beste toepassing is op zogenaamd "vetijs". Vet-ijs is een vorm van ijs dat ontstaan als de zee begint te bevriezen en een drab wordt. Dus aan het begin van de koude periode. De inzet is tactisch, er wordt rekening gehouden met de cyclonale en anticyclonale stromingen die beiden een heel verschillend effect op het resultaat (kunnen) hebben.
Door dit op een heel beperkt oppervlak in te zetten tussen Groenland en Spitsbergen (grof gezegd) bouw je inderdaad een dam van ijs. Dit ijs houdt het door zijn aanhoudend hogere albedo veel langer uit. Hierdoor breek je de negatieve feedback die er nu is af en draai je deze om. Het effect is dat waar geen ijs is over een oppervlakte van 100.000-en km2 nu 20-50 cm dik ijs ontstaat. Dit beschermt het achterliggende ijs dat niet meer met sneller opwarmend zeewater in contact staat maar gewoon met een degelijk ijspakket. Hierdoor neemt het poolijs snel zijn vertrouwde areaal weer in. Met name Karazee en Barentszee kennen dan weer een zomerijspakket waar je niet meer doorheen kunt varen laat staan dat er een vrije passage overblijft.
Van de kosten weet ik wat minder overigens.
Wat we hier dus doen is regionaal de albedo enorm verhogen, de stralingsbalans dus sterk veranderen en terugbrengen naar normaal. De enige twee punten zijn dus of het effect in de praktijk zo sterker is, sterker of zwakker en zeker wat de bijwerkingen van dit soort deeltjes zijn. Want op heel veel dieren is er natuurlijk helemaal niet getest.
Quote selectie