Kun je het volgende verifieren?
CO2 is volgend aan de temperatuur in de tijd en niet sturend aan de temperatuur zoals beweerd wordt door huidige wetenschappelijke rapportages.
Na de stijging van de curve in de tijd van de temperatuur heeft dus het CO2-gehalte een vrijwel identiek patroon, maar dan met vertraging van jaren. Is altijd zo geweest en nu ineens is CO2 wel sturend? Vreemd.
Dat de temperatuur wereldwijd stijgt is een feit, CO2 ook, maar mijns inziens is CO2 dus niet de veroorzaker. Het verband tussen de 2 is er wel, maar dan anders.
Allereerst: dat een toename in concentratie koolstofdioxide, een temperatuurstijging zal moeten veroorzaken, is een natuurkundig principe. Zo vreemd is het dus niet dat het ook omgekeerd kan, want je hebt op zich gelijk dat in het verleden hoofdzakelijk de concentratie koolstofdioxide volgde op temperatuurveranderingen. Maar de oorzaak van genoemde temperatuurveranderingen was dan ook anders. De oorzaak van de regelmatige ijstijden was dan ook niet broeikasgassen maar juist astronomische factoren, terwijl de huidige opwarming wél een gevolg is van toenemende broeikasgassen.
Ik citeer ook even uit een eerdere posting van me:
“Antarctic ice core samples show that the rise in carbon dioxide levels lags behind temperature rise by 800 years, therefore cannot be the cause of it. The documentary exposes how Al Gore, in his film Inconvenient Truth, deliberately reverses these figures to claim CO2 causes temperature change, when in fact the opposite is the case.”
Nauwkeurige bestudering van de precieze gegevens over de afgelopen 450.000 jaar van koolstofdioxide en methaan, verkregen uit ijskernen afkomstig van Antarctica en Groenland, onthult inderdaad dat de temperatuur in nauwe correlatie20 loopt met de concentraties CO2 en CH4. Maar het is onjuist om te stellen dat eerst de temperatuur steeg en circa 800 jaar daarna pas de concentratie koolstofdioxide. Deze opwarmingsperioden duurden tussen de 5.000 en 10.000 jaar (de afkoelingen circa 100.000 jaar) dus gedurende een meerderheid van de tijd (~90%) stegen temperatuur en concentratie koolstofdioxide simultaan29. Dit betekent dat dit wonderlijke archief van klimaatkundig bewijs toelaat dat CO2 als oorzaak fungeert maar tevens onthult dat het ook een effect (gevolg) kan zijn.
Onze huidige kennis van deze cycli is dat veranderingen in de orbitale eigenschappen (Milankovich27 en andere cycli28) verantwoordelijk waren voor grotere hoeveelheden zonneschijn in de zomer op het noordelijk halfrond. Dit is maar een kleine forcering, maar het zorgde voor de terugtrekking van landijs in het noorden met als gevolg een verandering in het albedo en zodoende een opwarmend terugkoppelingseffect bewerkstelligend. Circa 800 jaar nadat dit proces gestart is, beginnen de concentraties koolstofdioxide te stijgen en ook dit amplificeerde de opwarmende trend nog verder als een extra terugkoppelingsmechanisme.
Koolstofdioxide is dus niet de oorzaak van de opwarmingen, maar draagt hieraan bij en volgens de klimaattheorie en modelexperimenten is de forcering als gevolg van het versterkte c.q. verzwakte broeikaseffect de belangrijkste factor in de ultieme verandering. Eén ding dat dit zegt voor de toekomst is dat het zeer goed mogelijk is dat we nog meer uitstoot van natuurlijke CO2 zullen zien, waarbij we vooral moeten kijken naar de vrijkomst van koolstofdioxide uit de opwarmende oceanen, koolstof uit de opwarmende bodem en methaan vanonder de smeltende permafrost.
[20] Petit, J.R., J. Jouzel, D. Raynaud, N.I. Barkov, J.-M. Barnola, I. Basile, M. Bender, J. Chappellaz, M. Davis, G. Delayque, M. Delmotte, V.M. Kotlyakov, M. Legrand, V.Y. Lipenkov, C. Lorius, L. Pépin, C. Ritz, E. Saltzman, and M. Stievenard. 1999, Climate and atmospheric history of the past 420,000 years from the Vostok ice core, Antarctica, Nature 399: 429-436.
[27] F. Varadi, B. Runnegar, M. Ghil (2003). "Successive Refinements in Long-Term Integrations of Planetary Orbits". The Astrophysical Journal 592: 620–630
[28] Berger, A., 1992, Orbital Variations and Insolation Database. IGBP PAGES/World Data Center-A for Paleoclimatology Data Contribution Series # 92-007. NOAA/NGDC Paleoclimatology Program, Boulder CO, USA.
[29] Nicolas Caillon, Jeffrey P. Severinghaus, Jean Jouzel, Jean-Marc Barnola, Jiancheng Kang, Volodya Y. Lipenkov, Timing of Atmospheric CO2 and Antarctic Temperature Changes Across Termination III, Science 14 March 2003: Vol. 299. no. 5613, pp. 1728 – 1731
Zie verder ook nog de link hieronder voor meer (technische) uitleg.
Gr. Ben
