Uit het artikel:
De verstoring is dus 'gemeten', in de zin dat deze is berekend uit de warmteinhoud van de oceanen, die weer bepaald is uit jarenlange waarnemingen van de zeewatertemperatuur. De waarde van 0,85 W/m² is geen resultaat van een berekening waar een gemodelleerde stralingsforcering in gaat, de waarde wordt wel vergeleken met modellen om deze te verifiëren. Figuur 2 waar naar verwezen wordt zie je hieronder.
Ik vermoedde al dat je dit artikel bedoelde. Heb het al eens doorgeneusd.
Ik ben wel geïnteresseerd in het model dat je ontwikkeld hebt, misschien valt het uit te breiden naar een 3D model (d.w.z. het model inzetten op een grid van lat-lon punten). De versimpelde vergelijkingen voor diverse forceringen (ik neem aan dat je die bedoelt die je hier vindt) bevatten géén sneeuw en ijs albedo-feedback in. De uitgebreide definitie van stralingsforcering die zij hanteren vind je hier (kort is het ,,the change in net (down minus up) irradiance (solar plus longwave; in W m–2) at the tropopause after allowing for stratospheric temperatures to readjust to radiative equilibrium, but with surface and tropospheric temperatures and state held fixed at the unperturbed values'').
Gr. Ben
Het zou geweldig zijn om het 3D te maken maar denk dat dat voorlopig een te grote klus is. Mijn opzet was om het simpel te houden. Ik heb data ingeladen van forcings vanaf 1880 en dan is het de bedoeling wat te stoeien met klimaatgevoeligheden en variërende mengdiepten van de oceanen om enkele hypotheses te testen. Het gaat om TOA-forcings en die zijn al gecorrigeerd voor gemiddelde albedo van ca 0,3(dat bedoelde ik).
De bug is verholpen maar er zijn nog wel enkele vraagstukken die nog opgelost moeten worden. Bij toenemende mengdiepte moet er gemengd worden met dieper water maar van welke temperatuur? Verder neemt de menglaag af bij sterkere positieve forcering. Omdat de bovenlaag sneller opwarmt dan de diepere lagen raakt de opbouw van de oceanen stabiel wat vertikale convectie onderdrukt. Dit leidt tot een dunnere menglaag die nog stabieler wordt en sneller opwarmt. De warmte wordt dan ook sneller teruggeven aan de atmosfeer. Dit noemt met stratificatie en is vergelijkbaar met de opbouw van stralingsinversies in de atmosfeer. Dit versnelt de opwarming van de aarde. Bij een dunne menglaag raakt het rekenmodel echter instabiel dus het 'echte' klimaat ook. Dit moet ook nog opgevangen worden in de rekenschema's. Op dit punt ben ik iets heel interessants op het spoor. Net als stralingsinversies in de atmosfeer kunnen oceaan inversies ook opgeruimd worden. De afnemende stabiliteit leidt tot een betere doormenging en verder afname van stabiliteit. Koeler water komt aan de oppervlakte wat een verkoelende werking heeft op het klimaat. Zo onstaan stratificatiecylci van een jaar op hoge breedten en van jaren tot decennia in de (sub)tropen. Dit kan ook de snelle afkoeling in de jaren '40 verklaren. (Er dus een hypothese
)De laatste jaren is weer zo'n 'zandkasteel' aan het instorten, getriggerd door de sterke La Nina's van 2000 en afgelopen winter. De aangekondigde El Nino komt niet echt los en PDO is in de koude fase gekomen.
Groeten Victor
Bericht laatst bijgewerkt: 13-09-2008 01:46