Doet zijn onderzoekswerk, dat wordt betaald door de universiteit/regering/derde geldstroom/vrijwillig.
De wetenschapper wil zijn resultaten publiceren. Hij stuurt zijn werk naar een vakblad als bijvoorbeeld Nature.
De publisher/redacteur doet wat globaal werk, of het artikel bij het betreffende vakblad past bijvoorbeeld.
De redactie stuurt het artikel naar andere wetenschappers, die in hun vrije tijd het artikel reviewen (peer review), daar krijgen ze op geen enkele manier voor betaald, ook niet door hun werkgever.
De redactie besluit of het artikel met revisies voldoende is om te publiceren. Dan mag de wetenschapper zijn portemonnee trekken: het artikel laten publiceren kost namelijk geld, open access is nog een paar duuzendjes extra (zie bericht Hans hierboven).
Nu komt de volgende manier waarop uitgevers de boel bedriegen: om toegang te krijgen tot gepubliceerd werk, betalen universiteiten/wetenschappers miljoenen, wat zeg ik: honderderden miljoenen euro's per jaar aan de uitgevers.
Het is dus een systeem waarbij de uitgevers vrijwel geen werk doen en wetenschappers zelf voor niks hun eigen werk inhoudelijk controleren en ze er dan voor laten betalen. Waarom accepteren we dat dan, hoor ik je vragen? Omdat onze banen afhangen van de publicaties die wij doen. Steeds vaker geldt dat je kansen op een onderzoekspositie recht evenredig samenhangen met de publicaties op je CV (in zo goed mogelijk journals). Vooral de jonge generatie is hier behoorlijk cynisch over.
Met de "oplossing" die nu genoemd wordt, dwing je wetenschappers dus die Open Access af te kopen. "Wel mogen de tijdschriften een eenmalige bijdrage aan redactie- en uitgeefkosten vragen."
Als alternatief zijn er zogenaamde "Open Access Journals" maar daar heerst een soort wildgroei aan tactieken en business models. Doorgaans betaalt de wetenschapper om zijn artikel te mogen opsturen.