De beste praktisch gerichte zienswijze lijkt mij dmv forceringen (TA, VA etc) omdat we dit ons inzichtelijk kunnen maken in ons hoofd en het een kwantitatief beeld geeft van de deelprocessen. Q-vector is in dit opzicht minder doorzichtig. Het voordeel van de omega-vlg is dat je door deze op te splitsen in deel-processen die aan verticale bewegingen ten grondslag liggen je kwantitatief een uitspraak kunt doen over de verticale bewegingen en ontwikkelingen die ten grondslag liggen aan de totale verticale bewegingen en ontwikkelingen in een weersysteem. Overzichtelijk gepresenteerd is dit tevens een methodedie voor de meeste weersgeinteresseerden nog behaphaar is en waarvan de termen (TA, VA etc) terugkomen in de weerkaarten op de weerdiensten. Dit is met de Q-vector lastiger of niet te doen omdat het een herschrijving van de omegavergelijking is die gericht is het totaalplaatje, meer black-box.
Het probleem is dat de diverse forceringen elkaar kunnen opheffen, waardoor Omega op 0 kan uitkomen of zelfs positief kan zijn. Het gebruik van q-vectoren/omegawaarden is heel praktisch omdat je niet op het verkeerde been gezet kan worden door bijv. een kaart met vorticiteitsadvectie terwijl op dezelfde plek tegenwerkende temperatuuradvectie voor een netto neutraal verticaal snelheidsveld zorgt. Het voordeel van de omega-vgl is juist dat je niet eerst alle deelprocessen hoeft te bekijken om te zien waar grootschalige (niet-convectieve) stijgbewegingen voorkomen. Een kwantatief beeld van de bijdrage van de diverse deelprocessen aan het totale Omegaveld kan handig zijn, maar is in de praktijk niet van groot belang. Belangrijker is dat je weet waar er netto grootschalige stijgbewegingen zijn, los van convectieve stijgbewegingen. Modelvelden van verticale snelheid zijn namelijk vrijwel altijd bevuilt door convectieve stijgbewegingen en zo kan je dus geen beeld krijgen van de (veel belangrijkere) grootschalige stijgbewegingen. Het gebruik van de omega-vgl. voor het vinden van grootschalige stijgbewegingen is uiteraard alleen van belang bij de verwachting voor buien/regen en dergelijke. De q-vectoren zijn echter weer handig om frontogenese en frontolyse op te sporen (wijzen de q-vectoren van koud naar warm, dan is er een verscherping van het thermisch gradiënt en dus sprake van frontogenese). Zowel de omega-vgl. als de q-vectoren zijn praktische all-round middelen om een goed beeld te krijgen van resp. de grootschalige stijgbewegingen (een kwantitatieve deelbenadering is in beginsel niet nodig, voor onderzoek wel maar in de weerkamer niet) en veranderingen in de thermische gradiënten voor bepaling van frontogenese/frontolyse. Ja, het is inderdaad behoorlijk black-box maar dat is dus bewust zo.
Gr. Ben
Quote selectie