Heeft de opwarming een negatief effect op de buienvorming?
Bericht van: Alwin (Zeist-West) , 04-10-2006 14:52
Hoi mensen,
Het toenemen van de temperatuur in de troposfeer heeft diverse neveneffecten. Over één effect ervan, het effect op de buienvorming, heb ik eigenlijk nog nooit iets gelezen (maar dat kan aan mij liggen want ik heb me daar ook niet echt in verdiept
)
Sommigen weten denk ik wel dat verreweg de meeste neerslagvorming in wolken boven onze streken gebeurt via het Wegener-Bergeron proces.
Allereerst even een korte uitleg hiervan, volgens Kees Floor:
"Een tweede proces om wolkenelementen om te vormen tot neerslag is het Wegener-Bergeron proces, genoemd naar de ontdekkers. Hierbij speelt het verschil in dampspanning tussen water en ijs een rol. In de temperatuurzone tussen -10 en -23 graden (zie het hoofdstuk over wolkenvorming), komen zowel onderkoelde waterdruppels als ijskristallen voor. De dampspanning is boven ijs lager dan boven water. Het verschil in dampspanning brengt een waterdamptransport op gang van de waterdruppeltjes (hoge dampdruk) naar de ijskristallen (lage dampdruk). Met andere woorden: de waterdruppeltjes verdampen en de ijskristallen groeien aan ten koste van de waterdruppeltjes. De ijskristallen worden groter en zwaarder en vallen als sneeuw of motsneeuw naar beneden.
Het Wegener-Bergeron proces is voor de neerslag die in Nederland en in andere gebieden op gematigde breedten valt, verreweg het belangrijkst. De meeste neerslag in Nederland is dan ook begonnen als sneeuw; dit geldt ook voor de zomer! Doordat de temperatuur van de lucht aan het aardoppervlak en in een dikke laag daarboven gewoonlijk boven nul is, heeft de sneeuw voldoende gelegenheid te smelten en als regen op de grond terecht te komen."
Nu is het in ons deel van de wereld zo, dat stapelwolken niet altijd het -10° niveau bereiken, bijvoorbeeld vanwege een inversie op middelbare niveaus. De toppen van de stapelwolken verijzen dan niet en het blijft droog.
Doordat het -10° niveau in een opwarmend klimaat hoger komt te liggen zal het bij ons (denk ik) steeds vaker gebeuren dat de top van een stapelwolk niet hoog genoeg reikt om te verijzen. Met een wolkentop juist beneden de -10° bljft het dan dus droog, waar "vroeger" waarschijnlijk wel een bui was ontstaan.
Hebben jullie hier al eens iets over gelezen of hierover nagedacht? Het zou in sommige regio's misschien wel een heel wat droger klimaat kunnen bewerkstelligen! Hieronder een voorbeeld van een sounding na de passage van een buienlijn in de ochtend. Het bleef die middag droog in De Bilt, waarschijnlijk bij dreigende stapelwolken die net het buienstadium niet haalden omdat het Wegener-Bergeron proces niet in werking trad. Zoals je kunt zien aan het dunne rechterlijntje zullen de wolkentoppen die middag rond -8° à -9° hebben gezeten.
Ik vraag me dan af: zouden er in de 19e eeuw in deze situatie wél nieuwe buien ontstaan zijn?
Groet,
Alwin
Het toenemen van de temperatuur in de troposfeer heeft diverse neveneffecten. Over één effect ervan, het effect op de buienvorming, heb ik eigenlijk nog nooit iets gelezen (maar dat kan aan mij liggen want ik heb me daar ook niet echt in verdiept
)Sommigen weten denk ik wel dat verreweg de meeste neerslagvorming in wolken boven onze streken gebeurt via het Wegener-Bergeron proces.
Allereerst even een korte uitleg hiervan, volgens Kees Floor:
"Een tweede proces om wolkenelementen om te vormen tot neerslag is het Wegener-Bergeron proces, genoemd naar de ontdekkers. Hierbij speelt het verschil in dampspanning tussen water en ijs een rol. In de temperatuurzone tussen -10 en -23 graden (zie het hoofdstuk over wolkenvorming), komen zowel onderkoelde waterdruppels als ijskristallen voor. De dampspanning is boven ijs lager dan boven water. Het verschil in dampspanning brengt een waterdamptransport op gang van de waterdruppeltjes (hoge dampdruk) naar de ijskristallen (lage dampdruk). Met andere woorden: de waterdruppeltjes verdampen en de ijskristallen groeien aan ten koste van de waterdruppeltjes. De ijskristallen worden groter en zwaarder en vallen als sneeuw of motsneeuw naar beneden.
Het Wegener-Bergeron proces is voor de neerslag die in Nederland en in andere gebieden op gematigde breedten valt, verreweg het belangrijkst. De meeste neerslag in Nederland is dan ook begonnen als sneeuw; dit geldt ook voor de zomer! Doordat de temperatuur van de lucht aan het aardoppervlak en in een dikke laag daarboven gewoonlijk boven nul is, heeft de sneeuw voldoende gelegenheid te smelten en als regen op de grond terecht te komen."
Nu is het in ons deel van de wereld zo, dat stapelwolken niet altijd het -10° niveau bereiken, bijvoorbeeld vanwege een inversie op middelbare niveaus. De toppen van de stapelwolken verijzen dan niet en het blijft droog.
Doordat het -10° niveau in een opwarmend klimaat hoger komt te liggen zal het bij ons (denk ik) steeds vaker gebeuren dat de top van een stapelwolk niet hoog genoeg reikt om te verijzen. Met een wolkentop juist beneden de -10° bljft het dan dus droog, waar "vroeger" waarschijnlijk wel een bui was ontstaan.
Hebben jullie hier al eens iets over gelezen of hierover nagedacht? Het zou in sommige regio's misschien wel een heel wat droger klimaat kunnen bewerkstelligen! Hieronder een voorbeeld van een sounding na de passage van een buienlijn in de ochtend. Het bleef die middag droog in De Bilt, waarschijnlijk bij dreigende stapelwolken die net het buienstadium niet haalden omdat het Wegener-Bergeron proces niet in werking trad. Zoals je kunt zien aan het dunne rechterlijntje zullen de wolkentoppen die middag rond -8° à -9° hebben gezeten.
Ik vraag me dan af: zouden er in de 19e eeuw in deze situatie wél nieuwe buien ontstaan zijn?
Groet,
Alwin
