Er staat vandaag een op zijn minst controversiële bijdrage in “De Standaard” van Luc Bonneux, demografisch epidemioloog, werkzaam bij het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut. De titel luidt: “Broeikasfenomeen: tussen negationisme en collaboratie”. De quote bij het artikel zet meteen de toon: “Waarom grote bedragen spenderen aan onhaalbare plannen om de CO2-uitstoot te beperken? Probeer niet het klimaat te beheersen, wel de ongewenste gevolgen van de klimaatsverandering.”
Hij omschrijft de heisa rond de klimaatsverandering als “het nieuwste modieuze doemscenario, na de dioxinecrisis (nog wat van gehoord?), de dollekoeienziekte (nog wat van gehoord?), de grieppandemie (nog wat van gehoord?), ongeveer even origineel als het jaarlijks wisselen van de lengte van de rokken.”
Bonneux vindt dat hij als onafhankelijk wetenschapper moet blijven dwarsliggen tegen de “laatste nieuwe wetenschapsbureaucratie”, die hij bestempelt als de “broeikasindustrie”. Hij gebruikt daarvoor een klassieke dooddoener: “Vooruitberekeningen over vele jaren van meteorologische condities die nog niet betrouwbaar kunnen worden voorspeld over een week, zijn een zwak argument…” Van een onafhankelijk wetenschapper zou je verwachten dat hij op zijn minst het onderscheid kan maken tussen “het weer” (de werkelijke toestand van de troposfeer voor een bepaald gebied en voor een korte duur) en “het klimaat” (de gemiddelde weerstoestand over een langere tijd).
Bonneux haalt de mosterd duidelijk bij Henk Tennekes, de ex-directeur Onderzoek van het KNMI en notoir klimaatscepticus, die ook al fel van leer trekt tegen zijn oud-collega’s van het KNMI: “Het zijn ambtenaren, geen wetenschappers”. Wetenschapsbureaucraten dus. Bonneux verwijt de zogenaamde broeikasindustrie “dat ze zich vermaken in een duur hotel in Nairobi.” Ook al niet bijster origineel, want Tennekes zei in Elsevier-magazine (februari 2006): “Naar de recente klimaatconferentie in Montreal zijn tienduizend man gegaan. Die hebben allemaal tienduizend kilometer gevlogen en logeren in vijfsterrenhotels. Is dat dan goed voor het milieu?”
Maar waar Tennekes ongetwijfeld kaas gegeten heeft van de meteorologie, gaat Bonneux op weerkundig gebied toch een paar keer flink de mist in. Niet alleen omdat hij het onderscheid niet kan maken tussen weer en klimaat. Ook de stand van zaken in de hedendaagse meteorologie ontgaat hem blijkbaar. Volgens hem kunnen de meteorologen moeilijk om met de chaostheorie: “In de jaren tachtig hoopten we op betrouwbare weerberichten over de komende veertien dagen. In de jaren negentig waren er dat nog tien, in de eenentwintigste eeuw zijn we blij met vijf dagen. We kunnen er theoretisch zeven aan met uiterst krachtige machines en uiterst precieze metingen, maar de zeer hoge kosten zijn de baten niet waard. Het klimaat is letterlijk onberekenbaar.” Hoezo vijf dagen en theoretisch zeven dagen? Volgens mij maakt de ensemble-techniek wel degelijk vorderingen. ECMWF breidt haar EPS-termijn nog in de loop van 2007 uit tot veertien dagen in plaats van de huidige tien. Bemerk trouwens dat hij hier opnieuw “weer” en “klimaat” door elkaar haalt.
Voort heeft hij het over de “zeer koude hongerwinter van 1945” om te bewijzen dat malaria geen klimaatopwarming nodig heeft om de kop op te steken in Nederland. Er waren toen in Nederland 45.000 aangegeven gevallen van deze ziekte. Een hongerwinter was het ongetwijfeld, maar met een koudegetal van 86 valt hij echt onder de categorie “normale winters”. Maar die verkeerde classificaties rekenen we maar tot de details, net als het feit dat Bonneux continu over het “broeikaseffect” spreekt waar hij het “versterkt broeikaseffect” bedoelt.
Bonneux noemt de klimaatsopwarming in de noordelijke rijke economieën goed voor de gezondheid: “Meer mensen gaan dood door de warmte, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door minder doden door de kou. Vindt u het echt zo vreselijk als we in België het klimaat terugkrijgen uit de vroege Middeleeuwen, vergelijkbaar met Lyon uit de 20ste eeuw?”
Volgens Bonneux is het zinloos om de CO2-uitstoot te beperken. Wat moeten we dan wel doen volgens hem? “Je tracht niet het klimaat te beheersen, maar wel de ongewenste gevolgen van klimaatsverandering. Je pikt de meevallers mee (onder andere de warme winters en mooie zomers in de gematigde streken) en tracht de gevolgen van de tegenvallers te beperken.”
Warme winters en “mooie zomers” (2003, juli 2006) als meevallers bestempelen. Het is ongetwijfeld een kwestie van persoonlijk appreciatie. Maar persoonlijke appreciatie lijkt mij een weinig wetenschappelijk uitgangspunt te zijn, zelfs voor een dwarsligger.
Hij omschrijft de heisa rond de klimaatsverandering als “het nieuwste modieuze doemscenario, na de dioxinecrisis (nog wat van gehoord?), de dollekoeienziekte (nog wat van gehoord?), de grieppandemie (nog wat van gehoord?), ongeveer even origineel als het jaarlijks wisselen van de lengte van de rokken.”
Bonneux vindt dat hij als onafhankelijk wetenschapper moet blijven dwarsliggen tegen de “laatste nieuwe wetenschapsbureaucratie”, die hij bestempelt als de “broeikasindustrie”. Hij gebruikt daarvoor een klassieke dooddoener: “Vooruitberekeningen over vele jaren van meteorologische condities die nog niet betrouwbaar kunnen worden voorspeld over een week, zijn een zwak argument…” Van een onafhankelijk wetenschapper zou je verwachten dat hij op zijn minst het onderscheid kan maken tussen “het weer” (de werkelijke toestand van de troposfeer voor een bepaald gebied en voor een korte duur) en “het klimaat” (de gemiddelde weerstoestand over een langere tijd).
Bonneux haalt de mosterd duidelijk bij Henk Tennekes, de ex-directeur Onderzoek van het KNMI en notoir klimaatscepticus, die ook al fel van leer trekt tegen zijn oud-collega’s van het KNMI: “Het zijn ambtenaren, geen wetenschappers”. Wetenschapsbureaucraten dus. Bonneux verwijt de zogenaamde broeikasindustrie “dat ze zich vermaken in een duur hotel in Nairobi.” Ook al niet bijster origineel, want Tennekes zei in Elsevier-magazine (februari 2006): “Naar de recente klimaatconferentie in Montreal zijn tienduizend man gegaan. Die hebben allemaal tienduizend kilometer gevlogen en logeren in vijfsterrenhotels. Is dat dan goed voor het milieu?”
Maar waar Tennekes ongetwijfeld kaas gegeten heeft van de meteorologie, gaat Bonneux op weerkundig gebied toch een paar keer flink de mist in. Niet alleen omdat hij het onderscheid niet kan maken tussen weer en klimaat. Ook de stand van zaken in de hedendaagse meteorologie ontgaat hem blijkbaar. Volgens hem kunnen de meteorologen moeilijk om met de chaostheorie: “In de jaren tachtig hoopten we op betrouwbare weerberichten over de komende veertien dagen. In de jaren negentig waren er dat nog tien, in de eenentwintigste eeuw zijn we blij met vijf dagen. We kunnen er theoretisch zeven aan met uiterst krachtige machines en uiterst precieze metingen, maar de zeer hoge kosten zijn de baten niet waard. Het klimaat is letterlijk onberekenbaar.” Hoezo vijf dagen en theoretisch zeven dagen? Volgens mij maakt de ensemble-techniek wel degelijk vorderingen. ECMWF breidt haar EPS-termijn nog in de loop van 2007 uit tot veertien dagen in plaats van de huidige tien. Bemerk trouwens dat hij hier opnieuw “weer” en “klimaat” door elkaar haalt.
Voort heeft hij het over de “zeer koude hongerwinter van 1945” om te bewijzen dat malaria geen klimaatopwarming nodig heeft om de kop op te steken in Nederland. Er waren toen in Nederland 45.000 aangegeven gevallen van deze ziekte. Een hongerwinter was het ongetwijfeld, maar met een koudegetal van 86 valt hij echt onder de categorie “normale winters”. Maar die verkeerde classificaties rekenen we maar tot de details, net als het feit dat Bonneux continu over het “broeikaseffect” spreekt waar hij het “versterkt broeikaseffect” bedoelt.
Bonneux noemt de klimaatsopwarming in de noordelijke rijke economieën goed voor de gezondheid: “Meer mensen gaan dood door de warmte, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door minder doden door de kou. Vindt u het echt zo vreselijk als we in België het klimaat terugkrijgen uit de vroege Middeleeuwen, vergelijkbaar met Lyon uit de 20ste eeuw?”
Volgens Bonneux is het zinloos om de CO2-uitstoot te beperken. Wat moeten we dan wel doen volgens hem? “Je tracht niet het klimaat te beheersen, maar wel de ongewenste gevolgen van klimaatsverandering. Je pikt de meevallers mee (onder andere de warme winters en mooie zomers in de gematigde streken) en tracht de gevolgen van de tegenvallers te beperken.”
Warme winters en “mooie zomers” (2003, juli 2006) als meevallers bestempelen. Het is ongetwijfeld een kwestie van persoonlijk appreciatie. Maar persoonlijke appreciatie lijkt mij een weinig wetenschappelijk uitgangspunt te zijn, zelfs voor een dwarsligger.
Ingen ko på isen!
