Weerwoord | Re : heeft niets met een foto en al helemaal niet

Een weergave van de realiteit als smaak definiëren is nogal vreemd. Bij smaak gaat het meestal over compositie, kleur, ritme, lichtcontrast etc. Wat erop staat en of dat wel of niet de realiteit zou zijn is eerder een inhoudelijk argument, typisch gegroeid vanuit de journalistiek en documentaire fotografie. Daar zijn de regels logischerwijs erg streng, maar dan nog is de initiële keuze van het kader altijd een subjectief gegeven van de fotograaf. Wat zet hij wel en niet in beeld? En allemaal manipuleren we: wie gaat in een pittoresk zuiders dorp de fluorescerende vuilnisbakken mee fotograferen? De meesten maken een foto van wat de realiteit in hun ogen moet zijn, niet wat hij werkelijk is.

En wat betreft het argument: dat fotografen niet tevreden zijn met hun beeld, dat zal wel bij sommigen. Maar niet bij hem, hij fotografeert technisch heel sterk en gaat vervolgens details opwerken. Hij doet dat nogal analytisch en daardoor gaan landschap en water in die foto met de brug onrealistisch uit elkaar. Hij wil voor elk element het maximale eruit halen: het blauw en bruisende van het water (logisch gezien hij het effect van de Bora in beeld wil brengen, en wind is nu niet meteen iets direct als bliksem of wolken, het toont zich maar indirect door beweging) maar hij vergeet een beetje het globale beeld. Wellicht routine, hij zet zowat elke dag beelden online als hij niet onderweg is.

Zelf probeer ik in zo'n plat tweedimensionaal onooglijk plaatje op een scherm de grootsheid van het moment mee te geven, of de indruk dat een bepaald verschijnsel teweeg bracht. Dat is een nogal zielige poging, want hoe kun je het ganse effect van een blikseminslag vatten in een stilstaand beeld? Maar goed, het laat ook dingen zien die we dan weer niet waarnemen naast geluid en grootsheid: al die vertakkingen. Daardoor wordt de foto een autonoom product dat volledig los staat van de realiteit, bedoeld om de toeschouwer te laten zien/ervaren hoe zo'n verschijnsel zich manifesteert. Maar tegelijk: ceci n'est pas une pipe. Altijd dezelfde discussie natuurlijk.

Voor mij: ik doe wat ik wil. Als de foto goed is voor mezelf, dan is dat voldoende. Ik geef er niet om wat anderen ervan vinden, ik deed dit al jaren voor ik ermee naar buiten kwam en had er net zoveel voldoening van. Zelf werk ik ook wel vanuit een documentair oogpunt, initieel toch, maar ik vind dat erg mager en ik beschouw mezelf dan ook niet als fotograaf binnen de fotografie als kunstvorm, en dat is (voorlopig) ook niet mijn ambitie.