Het voornemen klinkt goed, maar het gaat me veel te snel. Er zijn een paar belangrijke problemen waar we niet omheen kunnen.
1. grondstoffen
2. energievoorziening
3. kosten
4. inconsequentie
Ad 1. De energietransitie wereldwijd vraagt een enorme hoeveelheid grondstoffen. Voor electromotoren, turbines, accu's, zonnecellen en leidingen zijn een grote hoeveelheid schaarse mineralen en metalen nodig. Dat leidt tot een explosieve uitbreiding van de mijnbouw in kwetsbare streken zoals Congo en Zambia. De gevolgen voor bevolking, landschap, natuur en milieu kunnen rampzalig zijn. Een maand geleden kwam dit onderwerp aan de orde in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam. Iemand van de Wereldbank had berekend hoeveel er allemaal nodig was. Je schrikt je rot! We moeten erg uitkijken dat we niet hier ons best doen om op papier de CO2-balans op orde te krijgen, terwijl arme landen in o.a. in Afrika de rekening betalen. Bekijk de eerste twee presentaties:
https://dezwijger.nl/programma/de-grondstoffenparadox
De recycling van schaarse grondstoffen schijnt erg tegen te vallen. Dit is iets wat eerst verbeterd zou moeten worden. Liever recyclen dan weer een nieuw gebied verwoesten met open mijnbouw.
2. Energievoordiening. We moeten van het gas af, en van de benzine. Maar hoe moet al die stroom geproduceerd worden? Er is vooral 's winters een knelpunt. Dan is de vraag het grootst, en de opbrengst van zonnecellen minimaal. Er wordt nu ingezet op biomassa, maar in de omvang zoals nodig heeft dat zeer grote nadelen. Er is een enorme oppervlakte nodig om dat allemaal te produceren. Daarvoor worden (half)natuurlijke bossen in een groot aantal landen omgezet in monotone plantages. Een grote aanslag op de biodiversiteit. Greenpeace, Urgenda, Natuur en Milieu e.v.a. zijn inmiddels tegen. We moeten stoppen met het bijbouwen van meer biomassacentrales.
3. Kosten. Electrische auto's zijn vooralsnog erg duur. Ook de andere kosten van de energietransitie zijn hoog. De vraag is of de maatschappij dit aankan, en of dit niet leidt tot grote maatschappelijke spanningen.
4. Inconsequentie. Aan de ene kant wil de overheid een energietransitie, aan de andere kant moeten Schiphol, Lelystad etc. steeds verder uitbreiden. Dat schiet niet op. Rijkswaterstaat heeft nog steeds plannen om de maximumsnelheid tussen Amsterdam en Utrecht TE VERHOGEN van 100 km/h naar 130 km/h. Met een dikke middelvinger naar de omwonenden en iedereen die zich zorgen maakt over hert milieu.
Quote selectie