Het voorbeeld van de winterinval van 5 januari 1985 is zoals gezegd wellicht het beste voorbeeld dat de veel gehoorde stelling dat er geen winterinval kan komen wanneer er geen kou "voorradig" is in wat men dan "het brondgebied noemt" (hetwelk dan noordoost Europa en/of Europees Rusland is), een foute stelling is. Een welbepaald type van winterinval, waarvan 5 januari 1985 een goed voorbeeld is (maar ook bv. 28 februari 2005) toont aan dat het evengoed kan zonder kou die al aanwezig is in Europees Rusland of Noordoost Europa.
Het verhaal is overigens al in den treure gedaan op dit forum. Afgaande op de kaarten van rond kerstdag 1984 zou men geen stuiver gegeven hebben voor een winterinval. Er was noch enige kou van betekenis te bespeuren in onze "brongebieden" en ook het stromingspatroon zag er uitermate anti-winters uit:
Zelfs op oudjaar 1984, slechts 5 dagen verwijderd van een van de meest memorabele kou-invallen van afgelopen eeuw, is het stromingspatroon allesbehalve hoopgevend voor de winterliefhebbers, hoewel op deze kaart een extreme bel koude lucht zijn opwachting maakt maar zelfs dan nog ver buiten onze traditionele "brongebieden" ligt, bijna 5000 km ver weg boven de Noordelijke Ijszee.
Maar kort na de jaarwisseling ging het vliegensvlug. Het begint met een kleine depressie die als een luis in een pels de dynamiek op gang brengt en in zuidoostelijke richting het continent op komt, waarna er een snelle en sterke rugopbouw plaats vindt tussen Ijsland en Noorwegen en in combinatie met een dynamisch laag op het continent in sneltreinvaart zorgt dat de extreme arctische lucht op minder dan 5 dagen tot bij ons geraakt. Het gevolg is bekend: drie onvervalst hoogwinterse weken met veel sneeuw en recordlage temperaturen, een winter uit het copyboek.
Dit archetype van winterinval toont aan dat het ook zonder kou in de brongebieden kan lukken en dat dat niet eens zo lang hoeft te duren als het stromingspatroon voldoende dynamisch is. In februari 2005 en in januari 1985 had de arctische lucht van bijna -20°C op 850 hpa slechts een dag of 6-8 nodig om schijnbaar vanuit het niets opduikend op hoge breedten helemaal tot bij ons te raken.
Het verhaal is overigens al in den treure gedaan op dit forum. Afgaande op de kaarten van rond kerstdag 1984 zou men geen stuiver gegeven hebben voor een winterinval. Er was noch enige kou van betekenis te bespeuren in onze "brongebieden" en ook het stromingspatroon zag er uitermate anti-winters uit:
Zelfs op oudjaar 1984, slechts 5 dagen verwijderd van een van de meest memorabele kou-invallen van afgelopen eeuw, is het stromingspatroon allesbehalve hoopgevend voor de winterliefhebbers, hoewel op deze kaart een extreme bel koude lucht zijn opwachting maakt maar zelfs dan nog ver buiten onze traditionele "brongebieden" ligt, bijna 5000 km ver weg boven de Noordelijke Ijszee.
Maar kort na de jaarwisseling ging het vliegensvlug. Het begint met een kleine depressie die als een luis in een pels de dynamiek op gang brengt en in zuidoostelijke richting het continent op komt, waarna er een snelle en sterke rugopbouw plaats vindt tussen Ijsland en Noorwegen en in combinatie met een dynamisch laag op het continent in sneltreinvaart zorgt dat de extreme arctische lucht op minder dan 5 dagen tot bij ons geraakt. Het gevolg is bekend: drie onvervalst hoogwinterse weken met veel sneeuw en recordlage temperaturen, een winter uit het copyboek.
Dit archetype van winterinval toont aan dat het ook zonder kou in de brongebieden kan lukken en dat dat niet eens zo lang hoeft te duren als het stromingspatroon voldoende dynamisch is. In februari 2005 en in januari 1985 had de arctische lucht van bijna -20°C op 850 hpa slechts een dag of 6-8 nodig om schijnbaar vanuit het niets opduikend op hoge breedten helemaal tot bij ons te raken.
Bericht laatst bijgewerkt: 06-11-2008 21:06
