Je toont een kaartje een week voor de rugopbouw. Ik heb het over kouvoorraad op het moment dat de vinger opgeworpen wordt.
Jij toont me een koude kaart een week na de rugopbouw in feb 2005, en een week voor de rugopbouw van jan 1985.
Grts
Sorry Jef, maar je hebt gewoon ongelijk in deze hele discussie. Ik toon immers evengoed een kaart van slechts 4 dagen voor de eigenlijke rugopbouw, waarop geen kou in onze brongebieden aanwezig is (31 december 1984). En als je de daaropvolgende dagen gaat kijken, dan valt juist op dat op het ogenblik dat de zogenaamde vinger wordt uitgestoken er nog steeds geen kou in onze brongebieden zit, maar wel razendsnel rechtstreeks vanuit het poolgebied direct tot bij ons wordt gezogen. Kort na nieuwjaar 1985 gebeurde de rugopbouw op de oceaan overigens zo razendsnel dat de warmte op hoogte op de oceaan al binnen een etmaal werd afgesnoerd in het noord-atlantische hoog zodat de eigenlijke vinger niet in de kaartenreeks te zien is en wellicht slechts enkele uren zichtbaar moet zijn geweest.
De discussie draait simpelweg om mijn vaststelling dat de veel gehoorde kreet dat een winterinval maar kan slagen als er een koudereservoir is opgebouwd in ons brongebied, gewoonweg niet klopt in welbepaalde omstandigheden. De door mij getoonde voorbeelden (en er zijn er nog) tonen gewoon aan dat met een welbepaalde stromingsdynamiek zo'n koudereservoir helemaal niet nodig is en de nodige arctische lucht als het ware rechtstreeks en op enkele dagen tijd van zeer hoge breedtes direct tot bij ons kan komen via de kortst mogelijke route (d.i. over Scandinavie). In het geval van de winterinval van 5 januari 1985 was er zelfs op nieuwjaarsdag er nog geen noemenswaardige kou voorradig binnen een straal van pakweg 4000 km. Die werd door de eerder genoemde dynamiek (en uiteraard omdat het drukpatroon precies goed viel) uitermate snel tot bij ons gevoerd van ver over de noordelijke ijszee. Voor dergelijke arctische luchtmassa's, die per definitie zwaar zijn, is dat bijzonder en zeldzaam en vereist dat een uitzonderlijk sterke dynamiek (lees: een ijzerstrek lagedruk-trekpaard in combinatie met een sterke en snelle rugopbouw), dat wel, maar het is in werkelijkheid perfect mogelijk zoals de historie ons aantoont. Dit type van winterinvallen is weliswaar een relatieve zeldzaamheid in vergelijking met een klassieker patroon van aanvoer rond een hoog boven Scandinavie, maar het levert wel de meest spectaculaire invallen op.
