Tja, de ironie van het gebruik van het argument, "het is slecht voor de economie" om de beperking van de uitstoot van CO2 uit te stellen, is dat het juist goed is voor de economie om de uitstoot te beperken. Probleem is namelijk dat de kosten die in de toekomst moeten worden gemaakt om de gevolgen van te veel CO2 in de atmosfeer te beperken meestal niet worden meegenomen. Eigenlijk zou je deze toekomstige kosten in de tijd naar voren moeten halen om een eerlijke vergelijking te maken. Het is als een man die geld leent van een bank om een huis te kopen, en hoort dat hij de lening+rente pas over dertig jaar hoeft terug te betalen. Gedurende die dertig jaar leeft de man op te grote voet, waardoor hij aan het eind zijn hypotheek niet kan aflossen. Als deze man vanaf het begin wordt geconfronteerd met de werkelijke kosten loopt het verhaal heel anders af.
De economische horizon gaat kennelijk niet verder dan een jaar of tien.
Paul
Ik heb het al eerder genoemd: we kunnen nu met 1 tot 2% van ons nationaal inkomen adequate maatregelen nemen om het klimaatprobleem het hoofd te bieden. (Ik weet het, het blijft een schatting). Wachten we nog 20 jaar, dan moeten we aanzienlijk meer uitgeven; ik hoorde een getal van 25% van ons inkomen. Ook dit is natuurlijk maar een schatting; het geeft wel aan dat langer wachten alleen maar hogere kosten zal meebrengen.
Dat verhaal van die lening vind je allang op kleinere schaal bij sommige consumentenproducten, zoals auto's. Mensen worden verleid een ongezond financieel beleid te voren. En geen wet die dat verbied. En dan komen in crisistijd ineens veel mensen in de problemen.
De vraag blijft: wat doen we met dit gegeven? Wat moet er gebeuren om de politiek wereldwijd wakker te schudden? Als er maar 10% kans was op een wereldwijde klimaatramp zouden we al maatregelen moeten nemen.
Intussen gaan enkele zogenaamde sceptici door met suggereren dat we met het IPCC-verhaal op een dwaalspoor zitten. Helaas trappen daar zelfs enkele politici in.
Groet,
Cees
