Ik moet bekennen dat ik de man totaal niet ken. Maar wat de omschrijving van deze man doet vermoeden en wat je bij meer van dit soort mannen ziet: er is een zucht naar aandacht. Een zucht naar The Spotlight. Meelullen in de mainstream bezorgt je die in de media nu eenmaal niet. Ik zou zeggen: de moderne mainstream is een uitkomst voor deze mensen. Er zijn talloze mediaoutlets die een publiek zoeken....Die komen dan in exact hetzelfde schuitje terecht, maar om een andere reden. Ja ze hebben aandacht nodig maar niet vanwege een zucht ernaar an sich, maar vanwege financien. Clickbait, sponsors etc. Zo kunnen moderne media en dit soort ijdeltuiten elkaar prima de hand reiken.
Kortom: pre-jaren negentig waren dit soort mensen uitgerangeerd. Ik vermoed zelfs bij de Telegraaf. Maar met het opkomen van de jaren negentig, internet "nieuws" media is het duidelijk geworden dat er een stevig percentage potentiele lezers is die dit soort nonsens nodig hebben. Het geluid kwam de Telegraaf prima uit gezien de groep die zij vertegenwoordigen. Daarmee halen ze een hoop lezers binnen. Die WILLEN wat anders horen. U vraagt? Wij draaien! De grammofoonplaat wordt geproduceerd door de Telegraaf en die herhalen ze eindeloos, met steeds kleine variaties op het thema. De artiesten die de plaat inzingen zijn dit soort figuren die weer pontificaal met een foto in de krant staan.
Win-win-lose situatie. Winst voor de krant, winst voor de "aandachtsgeile bejaarde met titel", verlies voor de waarheid.
Quote selectie