Ja, klopt, dat m.b.t. uitlaten/intake had ik even verkeerd uit mijn herinnering. Maar om het helemaal volledig te maken: de correctie zou worden toegepast op de periode 1942-1945, dus tijdens WO-II en niet ervoor of erna. Hebben we dus beiden ongelijk.
Wat betreft modellen: deze gaven slechts extra aanwijzing om te twijfelen aan de waarnemingen, er is niet op basis daarvan besloten om te gaan kijken naar mogelijke kwaliteitsproblematiek. Dat staat ook in het originele artikel (dat ik zo even niet bij de hand heb, maar wel gelezen heb enige tijd terug). Dat modellen prima in staat kunnen zijn om fouten te ontdekken in gegevens, blijkt op dagelijkse basis uit de objectieve analyse van bijv. ECMWF/GFS. Daarbij worden -terecht- foute waarnemingen verworpen o.a. op basis van teveel afwijking van het first-guess veld. Een vooringenomen wantrouwen in modellen lijkt mij ongepast, er kan best vertrouwen in geput worden maar je moet wel de pitfalls kennen. Die zijn vrij simpel (resolutie, gebrek aan historische inputdata, onzekere menselijke factoren in de toekomst). Maar goed, de slotsom is nu dat de modellen dichter bij de waarnemingen uitkomen dan eerst het geval was.
Gr. Ben
Enige terughoudendheid t.a.v. klimaatmodellen lijkt me wel op zijn plaats maar een vooringenomen wantrouwen niet. Ik heb zelf ook goede ervaringen met weermodellen en vind het een wonderbaarlijk hoe goed zoiets complex als het weer kan worden berekend. Dit geldt zeker voor de synoptische situatie, welke is gebaseerd op de harde fysica van de vrije atmosfeer. Maar waar processen zijn geparameteriseerd laten de modellen wel eens steekjes vallen. Dit geldt m.n. voor ingewikkelde grenslaagprocessen zoals het onstaan van stratus. Ook bij een hogere resolutie kun je bijvoorbeeld bedekkingsgraad en optische diepte van bewolking niet rechtstreeks afleiden uit temperatuur en relatieve vochtigheid van één roosterpunt.
Geavanceerde klimaatmodellen zijn nog veel complexer omdat allerlei processen aan elkaar worden gekoppeld. Op meteorologische schaal kunnen zeewatertemperaturen als gegeven worden beschouwd maar in een klimaatmodellen worden die berekend. Daarvoor dienen zaken als de NAO, bijvoorbeeld, perfect te worden berekend. Gewoon harde fysica zul je denken. Maar hoe kan het dan dat GEM en EC 's winters zo vaak uiteenlopen?
Ik heb sterk de indruk dat veel modellen hier systematische afwijkingen vertonen. Over vijf dagen valt het nog niet op maar over 10 dagen wel. Een GCM geënt op GEM of EC maakt dus wel uit op klimatologische schaal. Bij de pitfalls, die jij noemt, vergeet je een heel belangrijke; namelijk het gedrag van bewolking. Wolken bepalen voor een belangrijk deel de albedo en spelen daardoor een cruciale rol in de energiebalans. Een verandering van albedo met 0,01 staat gelijk aan de stralingsforcering bij verdubbeling van het CO2-gehalte. De onzekerheidsmarge van bewolking is bij veel klimaatmodellen groter dan de mate het aktuele broeikaseffect. Zonnigere tropen en meer wolken op hoge breedte geven een warmere aarde. Meer bewolking op lage breedte en helder rond de polen leiden dan weer tot een koelere aarde met nog allerlei terugkoppelingen via hadleycellen en oceaancirculaties e.d. Nee, klimaatmodellen zijn uitermate complex en de vlinders van Lorenz worden nog vervelender naarmate men de resolutie verder opschroeft. Hiermee wil ik modelmakers overigens niet ontmoedigen. Ze zijn zeer handig bij het doorgronden van ingewikkelde processen en ik denk dat de resultaten in de toekomst sterk verbeteren nadat diverse uitvoer naast de, sterk groeiende hoeveelheid, waarnemingen worden gelegd. Essentiëel daarbij is dat de metingen zuiver zijn en niet voor elk wissewasje moeten worden gecalibreerd.
Terugkomend op de schepen, blijft mijn vraag nog steeds in welke mate de temperaturen rond WO2 worden gecorrigeerd en hoe en waarom.
Ook wat betreft die boeien, zullen de onderzoekers er 100% zeker van moeten zijn, of er al niet een correctie is toegepast. Bij de overschakeling naar een andere meetmethode is het gebruikelijk dat er transitieperiode is waarbij de verschillende metingen met elkaar worden vergeleken en voor eventuele afwijkingen wordt gecorrigeerd. Het heeft ook geen zin de Labrijnreeks te corrigeren, om maar eens een voorbeeld te noemen. Misschien kloppen de metingen boven land ook niet in de eerste helft van de vorige eeuw omdat men op 2,2 m mat i.p.v. 1,5 m. Of is daar al voor gecalibreerd?
Victor