[...]
Is ervan uitgaan dat alles een leugen is op zichzelf ook niet een leugen dan? Want we weten dat niet alles een leugen is. Dus door dit wel te denken geloof je dan toch in een leugen, terwijl je net schrijft dat degene die alles in twijfelt trekt dat niet doet? Waarom verwerp je die leugen dan ook op zijn beurt niet?
Jij leeft in de realiteit dat je vader en moeder wel zeggen dat ze je vader en moeder zijn, maar je neemt het niet voor waar aan omdat het een leugen zou kunnen zijn? Je werkgever is misschien niet je werkgever, maar iemand die een rol speelt? Je zit misschien wel in een reality show zonder dat je het weet? Je gaat er dus evengoed vanuit dat je een rol speelt in de Truman Show en niks in je leven echt is, en iedereen rondom je een rol speelt? En dat is dan geen leugen, maar de realiteit van iemand die ten allen tijde een open mind heeft en alles voor mogelijk houdt en alles in twijfel trekt?
Misschien heb jij een groter probleem met wetenschap dan de meesten. Wetenschap biedt idd nooit 100% zekerheid, maar hoge waarschijnlijkheid. Als je je altijd fixeert op de mogelijke lacune of leugen, dan vrees ik dat je het kind met het badwater weggooit.
Ik mag jouw manier van denken wel Pete, dat meen ik oprecht. Voor een groot deel klopt het wat je schetst over mijn manier van denken. Maar je maakt een denkfoutje. Ik ga er niet vanuit dat alles een leugen is, ik ga er van uit dat alles een leugen KAN ZIJN. Kan dus ook een waarheid zijn, dat blijft in het midden omdat ik het niet weet.
En ik hou er idd rekening mee dat dit leven slechts een virtuele realiteit is. Tenslotte is alles wat 'echt' zou zijn niets meer dan electrische signalen via je zintuigen naar je hersenen.
Quote selectie