Tja, voor wie hou je mij eigenlijk? Natuurlijk kan de natuur zelf het geen barst schelen. Die zoekt zelfs niet naar een evenwicht, zelfs de onverschilligheid die we ze toedichten is een menselijk begrip. Of we de ijsbeer nu redden of alle kernwapens afschieten op elke vierkante meter van de Aarde, het maakt helemaal niet uit. Als over 4 miljard jaar de zon zich opblaast verdampt de hele rotzooi hier sowieso. En als het heelal ten einde komt is er helemaal geen ontsnappen meer aan. Dat weet iedereen.
Maar wij zijn hier en nu, en ik ben niet onverschillig. Ik zou het zonde vinden als de ijsbeer sterft, hoewel ik er niks mee heb en er nog nooit één ontmoet heb (en dat hou ik liefst zo, behalve in de zoo misschien). En vooral: als dit door ons handelen (of het gebrek eraan) is. Dat beest kan zich niet verdedigen, het weet er zelfs helemaal niks van. Of moeten ze nu maar zo snel evolueren dat ijsberen ook kernwapens bouwen en een wedloop met ons beginnen? Je hebt blijkbaar erg flexibele beelden als het over evolutie gaat. Waarom is de Tasmaanse tijger uitgestorven? Kon dat beest nu niet snel zwemvliezen ontwikkelen en naar een ander eiland of zo vluchten? Dat is hoe jouw ideeën over aanpassen overkomen. We kunnen zelf niks, niet eens snel even 100% resistent worden tegen alle ziektes, maar dieren moeten de meest absurde evolutionaire heksentoeren uithalen op 20 jaar, of anders zijn ze maar te zwak?
Quote selectie