Dank voor deze uitleg. Ik weet ook wel dat de rechter in sommige gevallen de regering (uitvoerende macht) kan corrigeren. Echter, ik meen dat de landsadvocaat de trias politica als zijn ‘getuige’ opvoerde om duidelijk te maken dat deze correctie niet terecht is. Ik vraag me dan af: als deze rechtszaak fundamenteel onjuist en onterecht is, wat doe je daar dan als landsadvocaat? Geef je dan niet impliciet aan dat je deze zaak rechtsstatelijk erkent?
Hoe dan ook, mijn eerdere twijfel is verdwenen.
Groet
Cees
Een argument van de raadsman van de Nederlandse regering in dit debat (en ik heb het toch wel wat gevolgd, weze het in de pers) dat gebaseerd is op de scheiding der machten, lijkt mij als jurist toch echt wel een zwaktebod te zijn.
Waarom ? Omdat de discussie niet gaat over beleidsopportuniteit maar wel essentieel om de rule of law.
Het gaat hier om de al dan niet wettigheid van een beleidsdaad (of beter beleidsnalaten) van de uitvoerende macht. Deze wettigheid wordt in dit geval getoetst aan de regels vervat in internationaal verdragsrecht met rechtstreekse verticale werking in combinatie met de toepassing van materiële regels van nationaal recht inzake gewone aansprakelijkheid.
Dat laatste houdt dus hoegenaamd niet in dat de rechter heeft te oordelen over de zuivere opportuniteit van beleidsdaden (dat is ingevolge de trias politica inderdaad niet mogelijk en zou moeten botsen op de scheiding der machten), maar wel over de al dan niet wettigheid van die daden (of dat nalaten) vanwege de uitvoerende macht.
Met andere woorden: een rechter heeft uiteraard helemaal niet te oordelen over een beleidsdaad die binnen de lijnen van de wettigheid kleurt en die derhalve uitsluitend op haar opportuniteit getoetst kan worden (hetgeen een zuiver politieke toets is en geen wettigheidstoets). Maar een rechter heeft wel de taak (zelfs de plicht) om beleidsdaden die de toets van de wettigheid niet doorstaan te sanctioneren.
Quote selectie
( 425)
( 767)
( 515)
( 536)
( 480)
( 483)
( 449)
( 450)
( 512)
( 364)
( 333)
( 313)