Interessant. 
Hoewel ik die formules niet 1,2,3 begrijp, lijkt het me wel logisch dat de straal van de hoos samenhangt met de hoeveelheid omgevingsvoriticiteit.
Wat ik me wel afvraag is of er voor een brede hoos meer kracht nodig is. Immers voor het naar binnentrekken van een grotere hoeveelheid draaiende massa is meer energie nodig die bij hozen uit de buoncy komen moet. Maar ik meende ook dat het volgens de wet van behoud van impuls niets uitmaakt. De spouts die in Nederland worden waargenomen zijn meestal smal wat zou kunnen wijzen op een matige vorticiteit of misschien aan een tekort aan buoncy?
Voorts spelen meerdere factoren een rol bij het voorkomen en breedte van hozen. Terwijl de vorticiteit de straal bepaald van een potentiële spout, bepaalt de mate van turbulentie of die hoos ook mogelijk is. Daarbij geldt; hoe groter de straal des te groter de tolerantie voor turbulentie. Dit verklaart ook waarom zwakke winden en geringe LLshear belangrijke parameters zijn in het verwachten van hozen, want dan is de turbulentie gering en kunnen ook kleine hozen zich onwikkelen. Turbulentie neemt toe bij toenemende windsnelheid en is een direct gevolg van luchtlagen die met verschillende snelheden langs elkaar bewegen. Enerzijds veroorzaakt die shear wervels maar ze worden ook weer net zo snel stuk gemalen door de turbulentie. Alleen zeer krachtige, grote, solitaire wervels kunnen dan uitgroeien tot een hoos.
Een ander proces wat een rol speelt is het ordenen van warme en koude lucht o.i.v. de centrifugaalkracht. In een wervel worden afzonderlijke luchtpakketjes naar dichtheid geselecteerd. De koudere en zwaardere lucht wordt naar buiten geslingerd en de warmere, lichtere lucht dringt naar binnen. Hierdoor krijg je in het centrum een ophoping van geconcentreerde warmte, omringd door een huls van koude lucht. Een roterende cilinder met geconcentreerde warmte stijgt veel sneller wat op haar beurt weer de convergentie aan de onderzijde vergroot. De omgevingsrotatie versnelt waarin warme- en koude worden gescheiden en de stijgende warme cilinder wordt aan de onderkant verlengt. Dit vergroot de stijgkracht, dus de convergentie en dus de wervel etc.
Het onstaan van een windhoos blijft een complex en interessant verhaal.
Victor
Hoewel ik die formules niet 1,2,3 begrijp, lijkt het me wel logisch dat de straal van de hoos samenhangt met de hoeveelheid omgevingsvoriticiteit.
Wat ik me wel afvraag is of er voor een brede hoos meer kracht nodig is. Immers voor het naar binnentrekken van een grotere hoeveelheid draaiende massa is meer energie nodig die bij hozen uit de buoncy komen moet. Maar ik meende ook dat het volgens de wet van behoud van impuls niets uitmaakt. De spouts die in Nederland worden waargenomen zijn meestal smal wat zou kunnen wijzen op een matige vorticiteit of misschien aan een tekort aan buoncy?
Voorts spelen meerdere factoren een rol bij het voorkomen en breedte van hozen. Terwijl de vorticiteit de straal bepaald van een potentiële spout, bepaalt de mate van turbulentie of die hoos ook mogelijk is. Daarbij geldt; hoe groter de straal des te groter de tolerantie voor turbulentie. Dit verklaart ook waarom zwakke winden en geringe LLshear belangrijke parameters zijn in het verwachten van hozen, want dan is de turbulentie gering en kunnen ook kleine hozen zich onwikkelen. Turbulentie neemt toe bij toenemende windsnelheid en is een direct gevolg van luchtlagen die met verschillende snelheden langs elkaar bewegen. Enerzijds veroorzaakt die shear wervels maar ze worden ook weer net zo snel stuk gemalen door de turbulentie. Alleen zeer krachtige, grote, solitaire wervels kunnen dan uitgroeien tot een hoos.
Een ander proces wat een rol speelt is het ordenen van warme en koude lucht o.i.v. de centrifugaalkracht. In een wervel worden afzonderlijke luchtpakketjes naar dichtheid geselecteerd. De koudere en zwaardere lucht wordt naar buiten geslingerd en de warmere, lichtere lucht dringt naar binnen. Hierdoor krijg je in het centrum een ophoping van geconcentreerde warmte, omringd door een huls van koude lucht. Een roterende cilinder met geconcentreerde warmte stijgt veel sneller wat op haar beurt weer de convergentie aan de onderzijde vergroot. De omgevingsrotatie versnelt waarin warme- en koude worden gescheiden en de stijgende warme cilinder wordt aan de onderkant verlengt. Dit vergroot de stijgkracht, dus de convergentie en dus de wervel etc.
Het onstaan van een windhoos blijft een complex en interessant verhaal.
Victor