Weten die klimaatmodellen ook de PDO en de AMO te simuleren?
Lang niet alle, steeds meer wel: HadGEM3 bijvoorbeeld (1.25° wereldwijd). De meeste die gebruikt gaan worden voor het IPCC AR5 sowieso wel. Een interessant weetje: het grote nieuwe hoofdstuk in het IPCC AR5 wordt 'decadal forecasting', ofwel prognoses voor de komende decennia met fijnere tijdoplossing. Onderaan weergegeven een reproductie van de El Niño van 1996/1997 door HadGEM3.
Nog iets anders: er zijn vrij sterke aanwijzingen dat de PDO helemaal niet bestaat als onafhankelijke oscillatie, maar een product is van ENSO (met zijn eigen multidecenniale variaties) en ordinaire ruis.
De interne verdeeldheid bestaat juist over het gebruik van klimaatmodellen omdat ze vaak conflicteren met de waarnemingen.
Die 'conflictering' met de waarnemingen wordt nogal eens schromelijk overdreven, vooral door 'sceptici' natuurlijk
. Je moet sowieso kijken naar de ruimtelijke schaal: op mondiaal niveau zijn de verschillen met de waarnemingen, foutmarges inbegrepen, voor een belangrijk deel verwaarloosbaar of verklaarbaar (lees hier: in de toekomst oplosbaar, vaak simpelweg gegeven voldoende rekenkracht).Zijn er geen verschillen? Jazeker wel, grote problemen zijn er o.a. met de moessonregens in Azië. Dat heeft grote gevolgen voor het hydrologische systeem in die regionen. Verder wordt het aantal en de kracht van tropische cyclonen, met hun belangrijke transport van warmte vanaf de tropen richting de gematigde breedten, nog behoorlijk onderschat. hoewel dit ook weer resolutiegebonden is, gebruik van 1.25° resolutie i.p.v. 2.5° lost dit al behoorlijk op. Ook wordt de rol van aerosolen en hun invloed op het Global Warming Potential wordt nog vrij slecht begrepen, volgens een laatste studie van GISS met het GISS ModelE zou het GWP van methaan wel eens 33 i.p.v. 25 kunnen zijn en van stikstofoxiden -155 i.p.v. -40! Gelukkig is van dit laatste spoorgas maar heel weinig in de atmosfeer, dus maakt dit voor de prognoses ook weinig uit. Deze problemen zijn slechts een klein aantal voorbeelden, uiteraard. Bovendien kan je ervan uitgaan dat de wetenschappers die met de modellen werken heel wat kritischer naar de resultaten kijken dan wij.
Een belangrijk deel van de onzekerheid in de prognoses van de klimaatmodellen komt voort uit:
- grote onzekerheid in de evolutie van de antropogene factoren: uitstoot van IR-absorberende gassen, veranderend landgebruik, et cetera
- beperkte horizontale resolutie voor oplossing van bepaalde processen
- onzekerheden in huidige waarnemingen en daarop gebaseerde parameterisaties (kan deels opgelost worden bij het expliciet maken van processen die nu nog impliciet berekend zijn)
Er is natuurlijk ook een zekere fundamentele onzekerheid, door gebrek aan kennis van bepaalde processen, nog onbekende processen, et cetera. Over de evolutie van de zon wordt bijvoorbeeld wel eens kritiek geuit, die wordt voor de toekomst momenteel simpelweg geschat m.b.v. de Milankovitch parameters (voor de tijdschaal vanaf duizenden jaren wel afdoende, maar korter is moeilijker: het Maunderminimum kan er bijvoorbeeld niet mee verklaard worden, dat ondanks geringe impact op de wereldtemperatuur (0,1-0,2°C, rest was o.a. vulkanen) toch belangrijk is vanwege de aanhoudende impact over enkele decennia.
Gr. Ben
Bericht laatst bijgewerkt: 02-11-2009 18:27