Dit alles in ogenschouw nemende, is het op de klimatologisch gezien interessante perioden bezien (zal wel met mijn affiniteit met geologie te maken hebben) een compleet te verwaarlozen fenomeen. Ruim binnen alle marges van natuurlijke variatie en natuurlijke variatiesnelheid.
Dat laatste absoluut niet, mits de stijging tot 3-4°C boven niveau van 1990 de komende 90 jaar doorzet. Stijgingen en dalingen van die orde -van het wereldwijde gemiddelde- deden zich in het verleden voor op een tijdschaal van enkele duizenden tot tienduizenden jaren voor. Geen 100 jaar.
Voordeel is dat meer CO2 en een hogere temperatuur geniale oplossingen zijn voor de dreigende afnemende biodiversiteit als gevolg van de oprukking van de mensheid, plus dat het voor de totale produceerbare hoeveelheid voedsel op de aarde ook goed is, wat vele mondjes tevreden zal stellen.
Ja en nee. Hierin zit een omslagpunt, omdat te hoge CO2-concentraties juist leiden tot gedegradeerde plantengroei (zij moeten evolueren naar een andere vorm van koolstofopname, wat meer tijd kost dan voorhanden is). Komt nog bij dat sommige gebieden te kampen gaan krijgen met grote droogten, terwijl andere gebieden juist veel vaker erg nat zullen worden. De neerslagextremen worden dus groter. Dat is doorgaans ook niet goed voor plantengroei en de daaraan verbonden voedselvoorziening.
Gr. Ben
