Ik ken die links van Noorderlicht + Kennis + Volkskrant allemaal al (spit al een jaartje of vijf de nodige sites door). Onderschrijf ook volledig wat daarin gesteld wordt: de laatste 30-40 jaar kan de zon weinig tot niets van de temperatuurstijging die is waargenomen verklaren. Dat is waar iedereen over praat, IPCC incluus.
Wat betreft de afname in zonneactiviteit: 'de huidige fase van hoge activiteit duurt in feite al uitzonderlijk lang, en de onderzoekers verwachten daarom een afname binnen hooguit enkele decennia.'
Feitelijk is het iets complexer, maar nogal altijd niet fysisch gefundeerd. Je kan de cycli van de zon (los van de 11-jarige cyclus) beschrijven met een harmonische functie in de macht van 2, waarmee je de variaties in het holoceen redelijk kan reproduceren. Op basis van die functie zou de komende eeuwen(!) een nieuwe afname op stapel zijn.[1] Los van die theorie bestaat er nog nagenoeg flinterdun bewijs voor een quasi-periodieke variatie (90-jarig) in de amplitude van de zonnevlekkencyclus, waarbij de cyclus van 2010 (die nu begint) nog op 130 als max. zou komen en die van 2023 op 70 zonnevlekken.[2]. Een derde theorie is gebaseerd op cycli in het koolstof-14 gehalte, die o.a. afhangt van zonneactiviteit. Op basis daarvan zou rond 2002 een fase van opwarming moeten beginnen en rond 2030[3].
Géén van de drie bovenstaande theorieën heeft een (astro)fysische achtergrond, ze zijn enkel gebaseerd op spectrumanalyses van de zonnevlekkenaantallen. Een vierde 'theorie' is de bekende variatie in zonneactiviteit als gevolg van veranderingen in de baan van de aarde (afstand tot de zon, eccentriciteit van de aarde, etc.), de z.g. Milankovitch cycli. Op basis daarvan moet de huidige geleidelijke afkoeling naar de volgende ijstijd nog zo'n 23.000 jaar voortduren. De Milankovitch cycli beschrijven geen fasen van opwarming en afkoeling op een tijdschaal kleiner dan 100.000 jaar.[4] Meer details in de publicaties behorende bij de nummers in superscript (referenties onderaan). Ik ben geen astronoom dus ik onthou me verder van discussie over de vakspecifieke inhoud op dat gebied. Ik heb alleen even de conclusies hier neergezet.
Wat betreft weer en klimaat: één smeltende gletsjer (langjarig gezien) zegt niets. Twee ook niet. Een paar honderd wel. Hetzelfde met hitterecords: één record is geen aanwijzing voor mogelijke klimaatverandering. Een paar honderd in een periode van 15 jaar wel. Dat laatste is wat we zien. Eén record in het weer is dus niet relevant, de opeenstapeling wel. Maar dat zal je wel met me eens zijn.
Ik beschrijf een terugkoppeling van stralingsforcering als een onderwerp waar een geofysicus vermoedelijk weinig vanaf zal weten. Stralingsforcering is kort-door-de-bocht een invloed die de planetaire stralingsbalans verstoort, waarna deze een nieuwe balans (equilibrium) zoekt. De concepten daarvan vormen de basis voor stralingsleer in de meteorologie/klimatologie. Convectie, latente warmte, is één van de terugkoppelingsmechanismen (feedbacks) van die forcering.
Gr. Ben
[1] Perry, Charles A. & Hsu, Kenneth J. (2000), "Geophysical, archaeological, and historical evidence support a solar-output model for climate change", PNAS 97(23): 12433–12438, doi:10.1073/pnas.230423297, PMID 11050181, link
[2] Hathaway, David H. & Wilson, Robert M. (2004), "What the Sunspot Record Tells Us About Space Climate", Solar physics 224(1–2): 5–19, doi:10.1007/s11207-005-3996-8, link.
[3] SOLAR VARIABILITY: climatic change resulting from changes in the amount of solar energy reaching the upper atmosphere.". INTRODUCTION TO QUATERNARY ECOLOGY, link
[4] J Imbrie, J Z Imbrie (1980). "Modeling the Climatic Response to Orbital Variations". Science 207 (1980/02/29): 943–953, abstract
Wat betreft de afname in zonneactiviteit: 'de huidige fase van hoge activiteit duurt in feite al uitzonderlijk lang, en de onderzoekers verwachten daarom een afname binnen hooguit enkele decennia.'
Feitelijk is het iets complexer, maar nogal altijd niet fysisch gefundeerd. Je kan de cycli van de zon (los van de 11-jarige cyclus) beschrijven met een harmonische functie in de macht van 2, waarmee je de variaties in het holoceen redelijk kan reproduceren. Op basis van die functie zou de komende eeuwen(!) een nieuwe afname op stapel zijn.[1] Los van die theorie bestaat er nog nagenoeg flinterdun bewijs voor een quasi-periodieke variatie (90-jarig) in de amplitude van de zonnevlekkencyclus, waarbij de cyclus van 2010 (die nu begint) nog op 130 als max. zou komen en die van 2023 op 70 zonnevlekken.[2]. Een derde theorie is gebaseerd op cycli in het koolstof-14 gehalte, die o.a. afhangt van zonneactiviteit. Op basis daarvan zou rond 2002 een fase van opwarming moeten beginnen en rond 2030[3].
Géén van de drie bovenstaande theorieën heeft een (astro)fysische achtergrond, ze zijn enkel gebaseerd op spectrumanalyses van de zonnevlekkenaantallen. Een vierde 'theorie' is de bekende variatie in zonneactiviteit als gevolg van veranderingen in de baan van de aarde (afstand tot de zon, eccentriciteit van de aarde, etc.), de z.g. Milankovitch cycli. Op basis daarvan moet de huidige geleidelijke afkoeling naar de volgende ijstijd nog zo'n 23.000 jaar voortduren. De Milankovitch cycli beschrijven geen fasen van opwarming en afkoeling op een tijdschaal kleiner dan 100.000 jaar.[4] Meer details in de publicaties behorende bij de nummers in superscript (referenties onderaan). Ik ben geen astronoom dus ik onthou me verder van discussie over de vakspecifieke inhoud op dat gebied. Ik heb alleen even de conclusies hier neergezet.
Wat betreft weer en klimaat: één smeltende gletsjer (langjarig gezien) zegt niets. Twee ook niet. Een paar honderd wel. Hetzelfde met hitterecords: één record is geen aanwijzing voor mogelijke klimaatverandering. Een paar honderd in een periode van 15 jaar wel. Dat laatste is wat we zien. Eén record in het weer is dus niet relevant, de opeenstapeling wel. Maar dat zal je wel met me eens zijn.
Hmmm en wat schrijf je hier nu?
Ik beschrijf een terugkoppeling van stralingsforcering als een onderwerp waar een geofysicus vermoedelijk weinig vanaf zal weten. Stralingsforcering is kort-door-de-bocht een invloed die de planetaire stralingsbalans verstoort, waarna deze een nieuwe balans (equilibrium) zoekt. De concepten daarvan vormen de basis voor stralingsleer in de meteorologie/klimatologie. Convectie, latente warmte, is één van de terugkoppelingsmechanismen (feedbacks) van die forcering.
Gr. Ben
[1] Perry, Charles A. & Hsu, Kenneth J. (2000), "Geophysical, archaeological, and historical evidence support a solar-output model for climate change", PNAS 97(23): 12433–12438, doi:10.1073/pnas.230423297, PMID 11050181, link
[2] Hathaway, David H. & Wilson, Robert M. (2004), "What the Sunspot Record Tells Us About Space Climate", Solar physics 224(1–2): 5–19, doi:10.1007/s11207-005-3996-8, link.
[3] SOLAR VARIABILITY: climatic change resulting from changes in the amount of solar energy reaching the upper atmosphere.". INTRODUCTION TO QUATERNARY ECOLOGY, link
[4] J Imbrie, J Z Imbrie (1980). "Modeling the Climatic Response to Orbital Variations". Science 207 (1980/02/29): 943–953, abstract
Bericht laatst bijgewerkt: 21-08-2008 15:39
