Maar is het dan niet frappant te noemen dat, ondanks dat de CO2 uitstoot gestegen is de laatste 15 jaar, de temperatuur min of meer gelijk gebleven is?
Ook dat is een Pools busje. De vraag komt telkenmale terug op dit forum. Maar misschien is het ook wel goed.
Het antwoord is: de CO2-toename versterkt het broeikaseffect. Gewoon fysica die al heel lang bekend en zeker is.
De vraag is: hoe gaat de opwarming die daarvan het gevolg is, precies gestalte krijgen in de temperatuurstijging in de onderste laag van de atmosfeer.
Ons systeem van atmosfeer, oceanen, begroeiing, zee-ijs en ijskappen is buitengewoon complex. De opgevangen extra energie kan verschillende wegen zoeken, bijvoorbeeld naar de diepere lagen van de oceaan, naar het smelten van landijs en zee-ijs. (Als je wilt ook nog een klein beetje de grond in, maar dat lijkt me verwaarloosbaar.)
Niet alles komt dus direct ten goede aan de atmosfeer.
Verder zijn er fenomenen die kleine fluctuaties veroorzaken.
Bijvoorbeeld: vulkaanuitbarstingen, verandering in zonne-activiteit, El Nino/El Nina, veranderingen in oceaanstromingen, fluctuaties in kosmische straling.
Veranderingen in de hoeveelheid ijs is een factor die de opwarming van de atmosfeer vermindert, doordat de warmte gebruikt wordt om ijs te smelten.
Verder zijn er nog terugkoppelmechanismen: posistieve terugkoppeling vinden we in het ontsnappen van methaan uit de permafrost; ook uit de vermindering van het oppervalk aan zee-ijs. Negatieve terugkoppeling zou kunnen ontstaan als de bewolking toeneemt.
Wie zou nog willen volhouden dat in zo'n complex systeem de toename van de hoeveelheid CO2 een constante opwarming in de atmosfeer moet laten zien?
Wat is er dan frappant aan de stagnatie van de opwarming van de onderste atmosfeer?
Groet,
Cees
