Dat bedoel ik maar. Het broeikaseffect zou grote grote gevolgen hebben voor het klimaat maar we kunnen het niet eens meten.
De belangrijkste parameters, zoals de mondiale temperatuur en de stralingsbalans aan de top van de atmosfeer, kunnen we uiteraard wel degelijk meten. Ook de mondiale albedo kan aardig precies worden gemeten, maar de orde van grootte in verandering is desondanks zodanig klein, dat de foutmarges nog altijd groter zijn dan de trends. De bedekkingsgraad is geen goede parameter om te bekijken, de albedo is veel relevanter en geeft een betere indicatie van het resulterende effect. Trends in albedo en bewolking kunnen tegengesteld zijn, zo kan de hoeveelheid bewolking mondiaal afgenomen zijn, maar diepe convectie kan plaatsgemaakt hebben voor stratiforme bewolking.
Zoals gezegd zijn de foutmarges van de mondiale albedo nog groot genoeg om trends niet goed te kunnen vaststellen. Uit waarnemingen vanaf de maan van de sterkte van 'aardschijn' (hoe 'fel' lijkt de aarde vanuit de ruimte) valt een afname in albedo te destilleren van 0,6%, dus minder reflectie van zonlicht, wat een afname van bewolking suggereert. Maar rechtstreekse satellietmetingen kunnen dat weer niet bevestigen, die tonen juist een -toename- van 1,7%, dus méér reflectie en (waarschijnlijk) meer bewolking.
Meest waarschijnlijk is dat er de afgelopen jaren geen trend is in albedo. Veel interessanter, wat mij betreft, is het gebrek aan afname in uitgaande langgolvige straling. De theorie van het antropogeen broeikaseffect stelt dat de OLR gelijk moet blijven, want de emissiviteit neemt af (opaciteit van de atmosfeer neemt toe a.g.v. de toename van broeikasgassen), wat gecompenseerd wordt door de toenemende oppervlaktetemperatuur (je kent het verhaal, met vensters en spectrumvariaties etc.)
Gr. Ben
