Een echt goed tegenargument op het werk van Spencer kwam van Dirk, maar die heeft zijn bijdrage blijkbaar verwijderd.
Het grote kritiekpunt is de tijdschaal waarnaar is gekeken. Dr Spencer heeft de klimaatgevoeligheid per maand onderzocht terwijl je bij het klimaat over tientallen jaren praat. In een andere studie heeft hij echter ook kortere en lange perioden met elkaar vergeleken en kwam tot de conclusie dat dat niet zoveel uitmaakt. Maar toch duurden ook de langste periodes slechts een jaar. Helaas bestaan er geen langere reeksen van betrouwbare satellietdata.
Wel is vergeleken met klimaatmodellen van het IPCC die op vergelijkbaar korte tijdschaal rekenen. Maar die wisten de waargenomen lage klimaatsgevoeligheid op hoge frequentie niet te reproduceren.
Hiervoor is best wat te zeggen. Het klimaat is immers het gemiddelde weer dus ook de klimaatsgevoeligheid daarvan kun je middelen en doortrekken naar het klimaat. Maar op lange tijdschalen veranderen er andere zaken die voor de meteorologie niet van belang zijn. Denk hierbij aan het smelten van ijskappen, verandering van diepzeecirculatie en vegetatie. Uiteindelijk spelen die ook een belangrijke rol in het klimaat.
Een ander kritiekpunt is dat in de waarnemingen die Spencer gebruikt de poolgebieden worden gemist daarmee mist hij ook de albedoëffecten van smeltend sneeuw en ijs. Dit is een potentiëel sterke positieve feedback die momenteel op het noordelijk halfrond waarschijnlijk al z'n werk doet.
Toch is één van de belangrijkste feedbacks in de modellenwereld het waterdampbroeikaseffect. Deze werkt op korte tijdschalen en is door spencer niet gevonden. Maar ook het broeikaseffect van CO2 werkt voor het grootste deel op korte tijdschaal. De lange termijneffecten op het de grote klimaatsysteem van ijskappen en oceanen zijn indirect. De zon heeft hier dan direct invloed op. Daarom heeft de zon meer invloed op het klimaat dan CO2 (m.b.t. stralingsforceringen).
Conclusie:
Er is net zoveel voor als tegen het onderzoek van Spencer te zeggen.
groeten Victor
Het grote kritiekpunt is de tijdschaal waarnaar is gekeken. Dr Spencer heeft de klimaatgevoeligheid per maand onderzocht terwijl je bij het klimaat over tientallen jaren praat. In een andere studie heeft hij echter ook kortere en lange perioden met elkaar vergeleken en kwam tot de conclusie dat dat niet zoveel uitmaakt. Maar toch duurden ook de langste periodes slechts een jaar. Helaas bestaan er geen langere reeksen van betrouwbare satellietdata.
Wel is vergeleken met klimaatmodellen van het IPCC die op vergelijkbaar korte tijdschaal rekenen. Maar die wisten de waargenomen lage klimaatsgevoeligheid op hoge frequentie niet te reproduceren.
Hiervoor is best wat te zeggen. Het klimaat is immers het gemiddelde weer dus ook de klimaatsgevoeligheid daarvan kun je middelen en doortrekken naar het klimaat. Maar op lange tijdschalen veranderen er andere zaken die voor de meteorologie niet van belang zijn. Denk hierbij aan het smelten van ijskappen, verandering van diepzeecirculatie en vegetatie. Uiteindelijk spelen die ook een belangrijke rol in het klimaat.
Een ander kritiekpunt is dat in de waarnemingen die Spencer gebruikt de poolgebieden worden gemist daarmee mist hij ook de albedoëffecten van smeltend sneeuw en ijs. Dit is een potentiëel sterke positieve feedback die momenteel op het noordelijk halfrond waarschijnlijk al z'n werk doet.
Toch is één van de belangrijkste feedbacks in de modellenwereld het waterdampbroeikaseffect. Deze werkt op korte tijdschalen en is door spencer niet gevonden. Maar ook het broeikaseffect van CO2 werkt voor het grootste deel op korte tijdschaal. De lange termijneffecten op het de grote klimaatsysteem van ijskappen en oceanen zijn indirect. De zon heeft hier dan direct invloed op. Daarom heeft de zon meer invloed op het klimaat dan CO2 (m.b.t. stralingsforceringen).
Conclusie:
Er is net zoveel voor als tegen het onderzoek van Spencer te zeggen.
groeten Victor
