Bij het 'zacht' zijn voor de mens moet je dan van jezelf uit gaan of van de ander?
Vanuit mezelf gezien heb ik jarenlang gevonden dat als ik gelijk had, dat ik dat dan op een directe manier moest zeggen, de ander moest daar maar mee omgaan, zijn probleem. Vaak kwam dat keihard bij de ander aan. Gevolg voor mij, ik kreeg met veel weerstand te maken, daardoor ging ik nog meer in mijn eigen gelijk zitten, gevolg meer weerstand.
Vervelend gevoel bij mezelf, want dat roept allerlei emoties op. Totdat ik doorkreeg dat gelijk hebben, heel veel te maken had met een goed gevoel over mezelf krijgen, en dat de ander zich dan slecht voelt, wat maakt het uit. Ik heb toch gelijk. Dat is een verdomd hardnekkig mechanisme. Gaandeweg merkte ik dat mijn leven er prettiger op werd, toen ik wat meer in de 'verbinding' ging zitten en me afvroeg wat wil ik nu bereiken, gelijk hebben of gelukkig zijn? Dat is voor mij de ontdekkingstocht mbt hard voor het resultaat en zacht voor de mens.
Kennis wordt wijsheid als het met mildheid wordt gebracht.
Quote selectie