Wel zou ik denken: het zijn discussies tussen ongelijke partners en dat gaat maar door. Inderdaad wordt het wel eens vermoeiend.
Vermoeiend, inderdaad. Soms heb ik wel het gevoel: waar doe ik het voor? Waarom steek ik er zoveel energie in? Een enkel moment heb ik wel gedacht om al die klimaatberichten links te gaan laten liggen. Maar de drang om allerlei leugens, verdraaiingen, et cetera te bestrijden, simpelweg omdat ik ze verafschuw en graag zie dat mensen -eerlijk- geïnformeerd worden, wint het nog altijd.
Toch blijft het moeilijk soms, de neiging bestaat om richting ad hominem te gaan als discussies te veel uit de bocht vliegen (als je het nog discussies kan noemen, wat Ernest eerder al schreef). Meestal weersta ik de verleiding, maar er valt wel te merken aan sommige bijdragen dat ik behoorlijk over de zeik was
. Het belangrijkste blijft voor mij dat ik er nog voldoening uit haal en het helpt dat velen mijn berichten over klimaat appreciëren. Dat geeft weer wat moed, want soms ben ik bang dat mensen me vooral gaan zien als een arrogante betweter of een bemoeial, ook omdat ik de neiging heb bij discussies 'erbij in' te springen.Soms lees ik een bericht van iemand waarin het verwijt gemaakt wordt dat ik tunnelvisie heb t.a.v. het versterkt broeikaseffect. Dat raakt mij nog wel eens, dan ga ik erover nadenken: is dat echt zo? Moet ik het anders benaderen, nog genuanceerder? Juist in die discussies over het klimaat liggen de emoties dichter bij de oppervlakte dan gewoonlijk, dan ga je overhaast reageren, word je onzorgvuldig, et cetera. Die discussies over klimaat grijpen me soms behoorlijk aan. Het is een van de redenen waarom ik eraan gedacht heb te stoppen met erover te posten, om mijzelf het emotionele circus te besparen. Maar uiteindelijk wringt toch die schoen weer, hè
.Gr. Ben
